دکتر فردریک تیسوت در سال ۱۹۵۱ در الجزایر متولد شد. او در سال ۱۹۶۲ به فرانسه بازگشت و در لیون فرانسه ساکن شد. او تحصیلات خود را در فرانسه به پایان رساند و در سال ۱۹۸۰ به عنوان پزشک واجد شرایط شد. او چندین سال مدیریت یک مرکز بهداشت روستایی در دره آیت بوقمز را بر عهده داشت و به بیماران آنجا کمک میکرد. او به عنوان یک پزشک فرانسوی تصمیم گرفت به این افراد، به ویژه کسانی که در کشورهای دورافتادهای بودند که جنگ در آنها رواج داشت و هیچ همکاری در دسترس نبود، کمک کند.
دکتر فردریک تیسو زندگی بسیار فعالی داشته است. در سال ۱۹۸۲ به کردستان شرقی رفت و در روستای «مِزِرِه» در ناحیه آلان سردشت، کردستان شرقی، به عنوان پیشمرگه مشغول به کار شد و در بیمارستان حزب دموکرات کردستان ایران به بیماران و مجروحان جنگ حکومت ایران خدمت کرد.
دکتر فردریک تیسو، عضو پزشکان بدون مرز، در سال ۱۹۸۱، زمانی که رئیس موسسه کردی در پاریس، فرانسه، در جاده کندال نزان بود، از نزدیک با مصائب مردم کرد آشنا شد. تیسو عمیقاً درگیر رنج و درد مردم کرد بوده است. پس از ترک کردستان و بازگشت به فرانسه، او حامی تمام عیار جنبش آزادیبخش کرد بوده است. در سال ۱۹۸۴، او در کوههای کردستان با برنارد کوشنر دوست شد. دکتر فردریک تیسو مخالف احزاب کردی بود که با یکدیگر میجنگیدند و پیوسته سعی در میانجیگری بین آنها داشت. در سال ۱۹۸۴، او به مراکش بازگشت و به مدت پنج سال با کارت سلامت در آن کشور خدمت کرد و به بیماران کمک کرد.
در سال ۱۹۸۹، او در کنفرانسی در پاریس در مورد مسئله کردها شرکت کرد و گفت: «هیچ یک از کشورهای ترکیه، عراق، ایران و سوریه از نتیجه آن کنفرانس راضی نبودند.» در سال ۱۹۹۱، او به همراه برنارد کوشنر در تهیه قطعنامه ۶۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد برای ایجاد منطقه آزاد و پرواز ممنوع برای مردم منطقه کردستان نقش داشت. در سال ۱۹۹۱، او چندین بار از کردستان جنوبی بازدید کرد.
در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶، او در پورتو پرنس، پایتخت هائیتی، دچار یک تصادف شدید شد. پس از حادثهای که در آن توسط یک قوس الکتریکی با ولتاژ بالا به هوا پرتاب شد، هنگام زمین خوردن کمرش شکست. از آن زمان، او قادر به راه رفتن نیست و از ویلچر استفاده میکند.
در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۷، فرانسه کنسولگری خود را در شهر اربیل افتتاح کرد و دکتر فردریک تیسوت اولین کنسول فرانسه در اربیل شد. از آن زمان، او رسماً نماینده کشورش در اقلیم کردستان بوده است. او به عنوان یک دیپلمات و حامی مسئله کردها، همواره سعی در تقویت روابط فرانسه با اقلیم کردستان داشته است. در این رابطه، او میگوید: من وقتی وظیفه کنسولی کشورم در کردستان به من محول شد، دیپلمات نشدم، بلکه از طریق کار پزشکیام به سیاست پیوستم.
دکتر فردریک تیسو تا سال ۲۰۱۲ در کردستان ماند و در بسیاری از رویدادها و مراسم حکومت اقلیم کردستان شرکت کرد و پلی محکم بین کردستان و فرانسه بود. او در بسیاری از مناسبتها، بر مزار شهدا و قربانیان انفال در بارزان، حلبچه، گرمیان، بهدینان، بالیسان و سایر نقاط کردستان تاج گل گذاشت.
در تاریخ 30 سپتامبر 2012، پس از پایان دوره کنسولی فرانسه در اربیل، به کشور خود بازگشت. در دوران بازنشستگی، مراسم باشکوهی توسط دولت اقلیم کردستان در سالن شهید ساعد عبدالله برای او برگزار شد و چندین مقام عالی رتبه دولتی در این مراسم حضور داشتند و از دولت و مردم کردستان به خاطر نزدیک به سی سال خدمت او در راه احقاق حقوق مشروع مردم کرد، قدردانی و احترام کردند. در این مراسم، دکتر دکتر فردریک تیسوت از رئیس جمهور تشکر کرد. مسعود بارزانی و نیچروان بارزانی او از اینکه به عنوان یک دیپلمات به آرمان مشروع مردم کرد خدمت کرده است، ابراز خوشحالی کرد. او تأکید کرد که به خدمت به ملتهایی که حقوقشان نادیده گرفته شده است ادامه خواهد داد و دوست کردها باقی خواهد ماند.
به پاس خدماتی که او به مردم کردستان، چه در کردستان و چه در فرانسه و چه در سطح جهان ارائه داده است، در ۱۵ مه ۲۰۱۳ عنوان رئیس جمهور به او اعطا شد. مسعود بارزانی او مدال بارزانی را دریافت کرده است.
منبع:
۱. آرشیو کمیته دایره المعارف حزب دموکرات کردستان.
