حلیمه عبدالله احمد، معروف به مادر حلیمه، در سال ۱۹۳۷ در روستای پیستاگیری در منطقه زاویتا در استان دهوک متولد شد. همسرش فرمانده عبدالهادی محمد سعدو، فرمانده گردان چهارم، محمد حسن باجیلوری بود. عبدالهادی در سال ۱۹۷۵ در کوه‌های پشت دهوک به شهادت رسید. مادر حلیمه به همراه شش پسر و چهار دخترش در روستای خود ماند و یکی از آن زنان فداکار و قهرمانی است که همسر و چهار پسرش در راه آزادی کردستان به شهادت رسیدند. او در ۲۹ آوریل ۱۹۹۷ درگذشت.

پس از سقوط شاه ایران، بسیاری از پیشمرگه‌ها به کردستان جنوبی رفتند و خانه مادر حلیمه به پناهگاهی برای نیروهای پیشمرگه تبدیل شد. در اوایل سال ۱۹۸۲، یکی از پسرانش، ایوب، به پیشمرگه پیوست و در ۱۰ فوریه ۱۹۸۲ در روستای گِوِرکِه به شهادت رسید. پس از او، پسر دیگرش، اسماعیل، به پیشمرگه پیوست و در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۴ در کوه کِمِکا در نزدیکی روستای بابُشکِه به شهادت رسید و جسدش توسط ارتش عراق به اسارت درآمد. صلاح، پسر سوم مادر حلیمه، پس از شهادت برادرانش به پیشمرگه پیوست و در ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۶ در عکا به شهادت رسید. پس از شهادت برادرانش، پسر چهارم حلیمه، محمِد، معروف به هِمو، به نیروهای پیشمرگه پیوست و در ۱۹ آوریل ۱۹۸۷ در جاده اصلی بین دهوک و آمدیه به شهادت رسید.

خانه مادر حلیمه همواره به عنوان پایگاهی برای نیروهای پیشمرگه در منطقه دیده شده و مورد احترام و محبت مردم بوده است. در سال ۱۹۸۵، او به مناطق آزاد شده نقل مکان کرد و در روستاهای باده و بوتیا در زاویته و خزیاوا ساکن شد. در سال ۱۹۸۸، پس از انفال و حملات شیمیایی رژیم عراق به منطقه، او و فرزندانش سعی کردند به کردستان شمالی بروند، اما توسط ارتش عراق مسدود شدند و مجبور به بازگشت و پنهان شدن در جنگل برای مدتی شدند. سپس آنها توسط رژیم دستگیر و به مدت ۱۴ روز در زندان نگهداری شدند تا اینکه به دلیل اعتراضات مردم محلی آزاد شدند.

در سال ۱۹۹۱، او یکی از رهبران قیام مردم کردستان بود. در ۱۶ آگوست ۱۹۹۶، به مناسبت جشن طلایی حزب دموکرات کردستان (KDP)، مدال بارزانی به او اهدا شد.

منبع:

بایگانی کمیته دایره المعارف حزب دموکرات کردستان.