در سال ۱۹۸۳، او رئیس سازمان خِبات در منطقه زاخو شد. در سال ۱۹۸۸، پس از عملیات انفال و حمله شیمیایی در منطقه بهدینان، به کردستان شمالی رفت و به اردوگاه پناهندگان در دیاربکر منتقل شد. پس از قیام و شورش در کردستان جنوبی در سال ۱۹۹۱، به صفوف نیروهای پیشمرگه بازگشت و رئیس اردوگاه برسایاو شد. در سال ۱۹۹۲، او فرمانده ارتش اول در زاخو شد و در سال ۱۹۹۴، فرمانده گردان شد.
حاجی خدیر عمر در سال ۱۹۷۸ در نبردهای آلوک و سرتنگ شرکت کرد و در نبرد ۱۴-۱۲ (دسامبر ۱۹۷۸) زخمی شد. در سال ۱۹۸۳، در نبرد کتین در کوههای قندیل شرکت کرد و برای دومین بار در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۳ زخمی شد. در سال ۱۹۸۴، هنگامی که ارتش عراق به شورای شهرستان زاخو حمله کرد، او به طور فعال در دفاع شرکت کرد و برای سومین بار در ۱ سپتامبر ۱۹۸۴ زخمی شد. در همان سال، هنگام شرکت در نبرد پِگه در روستای آوگنیه، در ۲۶ دسامبر ۱۹۸۷ برای چهارمین بار زخمی شد. او همچنین دو بار دیگر در نبردهای دفاع در شریعه در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۲ و ۲۸ نوامبر ۱۹۹۲، هنگام شرکت در نبردهای منطقه زاخو و سره دیر زخمی شد. در سیزدهمین کنگره در سال ۲۰۱۰، توسط رئیس جمهور مسعود بارزانی به او مدال افتخار بارزانی اعطا شد. او در حال حاضر با درجه سرتیپ، فرمانده نیرو، در ارتش اول سنجار خدمت میکند.
منبع:
۱. آرشیو کمیته دایره المعارف حزب دموکرات کردستان.
