امینه محمد به همراه همسرش در شروان مزین به پیشمرگان خدمت میکرد و برای آنها نان و غذا تهیه میکرد و در طول جنگها نیز از خدمت به پیشمرگان دست بر نمیداشت. در ۴ مه ۱۹۶۶، همسرش ناجی بیگ در نبرد کوه زوزیک در ناحیه دیانا به شهادت رسید.
امینه حتی پس از مرگ شوهرش به حمایت از نیروهای پیشمرگه ادامه داد. در سال ۱۹۷۵، پس از سقوط انقلاب سپتامبر او به ایران مهاجرت کرد و ابتدا در اردوگاه زیوه ساکن شد و سپس به اردوگاه جهرم (اردوگاه پناهندگان) در استان فارس منتقل شد و سپس در تبریز ساکن شد.
در سال ۱۹۷۹، پس از سرنگونی سلطنت و استقرار جمهوری اسلامی ایران، امینه به اردوگاه زیوه بازگشت و در آنجا ساکن شد. او دو پسرش، مامند و رشید، را برای دفاع از مردم و کشورشان به نیروهای پیشمرگه فرستاد و خود به همراه حاجی بروکسی برای ادامه مبارزه به جنوب کردستان بازگشت. امینه به همراه سه فرزند، نوهها و عروسهایش در اردوگاه زیوه ماند. در ۹ ژوئن ۱۹۸۵، در اثر بمباران هواپیماهای رژیم عراق، ۶ نفر از نوههایش، همسر پسرش رشید و همسر پسرش مامندی و دو نوه دیگرش زخمی شدند. در سال ۱۹۸۸، پسرش مامند در نبرد خواکورک به شهادت رسید.
در سال ۱۹۹۳، او به کردستان جنوبی بازگشت و ابتدا در پیرمام و سپس در سوران ساکن شد. در ۱۶ آگوست ۱۹۹۶، به مناسبت جشن طلایی حزب دموکرات کردستان (KDP)، مدال بارزانی جاودان را دریافت کرد.
منبع:
بایگانی کمیته دایره المعارف حزب دموکرات کردستان.
