در سال ۱۹۷۵، پس از شکست انقلاب سپتامبر، ابتدا به نخجوان رفت و سپس به تهران نقل مکان کرد و در آنجا ساکن شد. در سال ۱۹۷۷، معاون سازمان شهید احمد آدم در شورای بخش آمد منطقه اول شد. در سال ۱۹۷۹، پس از درگذشت بارزانی، به عضویت شورای بخش آمد درآمد و سوگند یاد کرد که تا روز شهادت یا آزادی کردستان، سر و ریش خود را نتراشد. او به سوگند خود عمل کرد و تا سال ۱۹۹۱، زمانی که قیام بزرگ جنوب کردستان انجام شد، سر و ریش خود را نتراشید.
در جریان عملیات گسترده انفال و حمله شیمیایی به منطقه بهدینان در سال ۱۹۸۸، خلیل امین به همراه تعداد زیادی از پیشمرگهها و مردم منطقه به شمال کردستان رفت. در آنجا، به اردوگاه و محل اسکان پناهندگان در شهر موش منتقل شدند. او در سال ۱۹۹۲ به جنوب کردستان بازگشت و همچنان در فرماندهی بارزان مشغول به کار و خدمت است.
خلیل امین در نبردها و حماسههای متعددی شرکت داشته است. برخی از آنها عبارتند از حماسه کانی ماس، حماسه فوجه سوتیک و بامارنه در استان دهوک. او در طول زندگی خود به عنوان یک پیشمرگه پنج بار زخمی شد. در سیزدهمین کنگره در سال ۲۰۱۰، مدال بارزانی توسط رئیس جمهور بارزانی به او اهدا شد.
منبع:
۱. آرشیو کمیته دایرهالمعارف حزب دموکرات کردستان
