زندگینامه
عبدالله محمد علی، معروف به سید عبدالله، در سال ۱۹۳۶ متولد شد. او مانند بسیاری از همسالانش به دلیل کمبود امکانات تحصیلی از تحصیل محروم شد، اما اشتیاق او برای یادگیری تنها فرصتی بود که به او سواد اولیه و توانایی خواندن و نوشتن را به روشهای مختلف داد.
سید عبدالله در بیابانهای حاجی عمران چشم گشود، از راه کشاورزی و دامداری امرار معاش میکرد، به همین دلیل به این حرفه روی آورد و علاقهاش به سوارکاری و تیراندازی، او را به بهترین سوارکار و تفنگدار تبدیل کرد.
خانواده سید عبدالله از آن خانوادههای کرددوستی بودند که با نان و آب به پیشمرگهها و آرمان مشروع آنها خدمت میکردند، حتی اگر مسلح هم نبودند، کرد بودن، آزادی و استقلال کردستان بخشی از بحثهای مجالس آنها بود.
مبارزه
وقتی ارتباطات رئیس جمهور مصطفی بارزانی دولت عراق در سال ۱۹۶۱ سقوط کرد. در آوریل همان سال، اعضای خانواده او و بسیاری از دوستان و رفقایشان، از جمله سید عبدالله، مبارزه مسلحانهای را علیه دولت عبدالکریم قاسم آغاز کردند. در مقابل، فرماندار وقت منطقه رواندز، نیرویی از خودروها را به فرماندهی ستوان محمود به حاجی عمران فرستاد و خانههای پیشمرگان را به آتش کشیدند.
اگرچه رویکرد دولت عراق ارعاب و عقبنشینی پیشمرگهها بود، اما سید عبدالله و همرزمانش تصمیم گرفتند تا زمانی که یک سرباز عراقی در منطقه آنها حضور دارد، به دفاع ادامه دهند. دلاوریهایی که منجر به از بین رفتن ردپای دشمنان کرد شد، مانند نبردهای حمله به کاروان نظامی در عمر و تصرف مخفر رایات، تنگه بش، نبردهای کوه گورز، قوم علی بیگ، دره شهیدان، نبردهای پیشدار، قلادزه، دره قاسپ و دهها داستان دیگر. انقلاب سپتامبر شرکت کرد و تا زمان قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر، تصمیم به زندگی در تبعید گرفتند و در ایران ساکن شدند.
در نتیجه فشارهایی که دولت عراق با هماهنگی دولت ایران بر پناهندگان کرد وارد کرد، بسیاری از خانوادهها به عراق بازگشتند و خانواده شهید عبدالله نیز در میان آنها بود و در حاجی عمران ساکن شد. با این حال، احساسات انقلابی خانواده آنها و سیاست خشونتآمیز علیه انقلابیون توسط دولت عراق، پس از جلسه شب ۲۸-۲۷ آوریل ۱۹۷۶، او ریاست رفیق ... را بر عهده گرفت. مسعود بارزانی تصمیم گرفته شد که انقلاب در ۲۶ مه همان سال اعلام شود. پیشمرگان کردستان که در مراحل و زمانهای مختلف به کردستان بازگشته بودند، توسط نهادهای نظامی دولت عراق پناهگاه امنی برایشان فراهم شد. آنها با استفاده از سلاحهای ساده خود که تنها اراده و قدرت روح کردستان بود، شعار «کردستان عرصه واقعی مبارزه است» را سر دادند. انقلاب ماه مهیا آن را به آتش بکشید.
در شب ۲۴ و ۲۵ مه ۱۹۷۶، سید عبدالله و ۲۲ نفر از رفقایش مناطق کوهستانی حاجی عمران را به یک پایگاه دفاعی تبدیل کردند، اما با نظارت مداوم هواپیماهای دشمن مجبور به این کار شدند. بنابراین صبح روز ۲۶ مه، وقتی خبر منتشر شد، انقلاب ماه مهاو در کمین دشمن گرفتار شد و به همراه دو نفر از همرزمانش به شهادت رسید. او را در گورستان حاجی عمران به خاک سپردند.
منابع
۱- آرشیو دایره المعارف حزب دموکرات کردستان.
۲- روزنامه خبات.
۳- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادیبخش کرد ۱۹۷۵-۱۹۹۰، جلد ۴، بخش ۱ (اربیل، چاپخانه رکسانا ۲۰۲۱).
