سلیمان احمد اسماعیل عمر دولاماری در سال ۱۹۵۳ در روستای خارا از توابع شهرستان مرگاسوری استان اربیل متولد شد. او در سن ۱۴ سالگی در سال ۱۹۶۷ به نیروهای پیشمرگه انقلاب سپتامبر پیوست و به مدت سه سال در دیلمان به همراه اوزر دولاماری خدمت کرد.
پس از امضای توافقنامه ۱۱ مارس ۱۹۷۰، او از دیلمان به قصر منتقل شد و در آنجا در یک دوره آموزشی کاربرد توپخانه شرکت کرد.
او در سال ۱۹۷۵ پس از فروپاشی انقلاب شهریور به ایران آواره شد. او در نقده و اردوگاه زیوه ساکن شد. او به جهرم منتقل شد و دو سال بعد به لاهیجان فرستاده شد.
در سال ۱۹۷۹، زمانی که نظام سلطنتی در ایران فروپاشید، سلیمان احمد و برادرش رشید دوباره به انقلاب پیوستند و به عنوان یک گروهان برای انجام عملیات نظامی علیه رژیم عراق به جنوب کردستان بازگشتند. در همان سال، برادرش رشید در درگیری با ارتش عراق در منطقه دیانا به شهادت رسید.
در سال ۱۹۸۰ به همراه ادریس بارزانی و شیخ محمد خالد از زیوه به دشت برازگر در شهرستان سیدکان رفت. پس از سفر و بازدید از نیروهای پیشمرگ بارزان در منطقه، به اردوگاه زیوه بازگشت. در همان سال، پس از بازگشت از رزان در شرق کردستان، در یک دوره آموزشی استفاده از توپهای ۵۷ میلیمتری شرکت کرد. پس از اتمام دوره، به همراه اوزر دولاماری به جنوب کردستان رفت. در همان سال، به فرماندهی احمد سعید اسپینداری در نبرد بزرگ مرگاسوری شرکت کرد.
در سال ۱۹۸۸، او در نبرد گور ظهیر در مثلث مرزی بین شرق، جنوب و شمال کردستان شرکت کرد. پس از انفال و حملات شیمیایی دولت عراق علیه غیرنظامیان کرد، او به شرق کردستان بازگشت.
در سال ۱۹۹۴، او به عنوان معاون لشکر ۱۰۰ بارزان منصوب شد. او چهار بار در نبردهای سوری در منطقه دولاماریان در سالهای ۱۹۸۰، ۱۹۹۵، اسپیلک، ۱۹۹۶، گومسپان و ۱۹۹۷ در نبرد شکروک زخمی شد.
در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۰، در سیزدهمین کنگره، به پاس خدمات و فعالیتهایش توسط رئیس جمهور مسعود بارزانی به او مدال بارزانی اهدا شد.
مرجع:
بایگانی هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان
