پس از آنکه دولت عراق شروع به عقب‌نشینی و نقض مفاد توافق‌نامه ۱۱ مارس ۱۹۷۰ کرد، و پس از چهار سال مذاکره که طی آن توانست از طریق تجدید تسلیحات و بازسازی ارتش خود از طریق روابط و توافق‌نامه‌های امضا شده با اتحاد جماهیر شوروی تحت عنوان پیمان دوستی و همکاری، ارتش خود را مجدداً سازماندهی کند، هدفش این بود که این بار در مدت کوتاهی از حمایت نظامی عراق برای پایان دادن به شورش کردها برخوردار شود. اتحاد جماهیر شوروی نیز به نوبه خود، قصد داشت در عراق سرمایه‌گذاری کند تا موقعیت خود را در خاورمیانه تقویت کند.

در نتیجه محاصره اردوگاه پادگان رواندوز توسط نیروهای پیشمرگه، و پیش از آغاز مجدد جنگ، ارتش عراق در آغاز ماه آوریل تمام نیروهای خود را به اردوگاه اسپیلیک عقب کشید و همچنین مقر تیپ خود را که در روستای بالکیان در شمال وادی علی بک بود، به همان مکان منتقل کرد.

در ۱۶ آوریل ۱۹۷۴، او صادر کرد مصطفی بارزانی رئیس جمهور حزب دموکرات کردستان رهبر انقلاب سپتامبر دستور حمله به اردوگاه اسپیلیک، واقع در غرب شهر خلیفان، را با هدف مختل کردن ارتش عراق و تصرف این موقعیت استراتژیک صادر کرد. اگرچه پیشمرگه‌ها این حمله را آغاز کردند، اما به دلیل دفاع قوی و تعداد زیاد سربازان عراقی و سلاح‌های پیشرفته، شکست خوردند. در حادثه دیگری، گزارش شد که دولت عراق به منطقه نفوذناپذیر اسپیلیک حمله کرد، جایی که یک تیپ ارتش عراق توسط پیشمرگه‌ها محاصره شده بود. پس از نبردهای شدید، ارتش عراق موفق به شکستن محاصره پیشمرگه‌ها شد و دو نیروی ارتش عراق برای آماده شدن برای یک حمله بزرگ به رواندوز به یکدیگر پیوستند.

یک هنگ پیشمرگه به ​​فرماندهی میرخان محمد امین به سرچیا اعزام شد. پس از گزارش‌های اطلاعاتی مبنی بر پیشروی ارتش عراق در این محور، فرماندهی انقلاب در اواخر آوریل دستور دریافت کرد که هنگ دوم ززک، به رهبری ستوان یونس روژبیانی، مأموریت خود را به سرچیا منتقل کند و به هنگ مذکور بپیوندد تا خط دفاعی را تقویت کند. این نیروی پیشمرگه، که از هودیان از طریق دره خلان-بیاو در حرکت بود، وظیفه دفاع از جاده اصلی بین اسپیلیک و خلیفان را بر عهده داشت، زیرا ارتش عراق قصد داشت از آنجا به سمت مناطق انقلابی رواندوز، دیانا و بالکایتی پیشروی کند.

واضح است که صبح آن روز، قبل از رسیدن هنگ دوم، ارتش عراق پیش از این در جاده اسپیلیک-خلیفان شروع به پیشروی کرده بود. آنها با نیروی اندکی که از قبل در آنجا مستقر شده بودند، روبرو شدند و در یک دفاع قوی، پس از شهادت پنج پیشمرگ و زخمی شدن چند نفر دیگر، توانستند خسارات سنگینی به ارتش عراق وارد کرده و آن را مجبور به عقب نشینی کنند.

آن شب، وقتی گردان یونس روژبیانی به موقعیت رسید، از سفر طولانی بسیار خسته و کوفته بودند. آنها در مورد وضعیت و اینکه آیا خبری از تحرکات ارتش عراق هست یا خیر، سوال کردند، زیرا باید به سرچیا صعود می‌کردند. با این حال، پیشمرگه‌هایی که قبلاً در آن محور مستقر بودند پاسخ دادند که هیچ اطلاعی در این مورد ندارند. صبح، آنها متوجه شدند که ارتش عراق سرچیا را تصرف کرده است. به گروهان مدافع جاده سبیلک-خلیفان دستور داده شد که به سمت بنسیر، در انتهای رشته کوه سرچیا مشرف به خلیفان، پیشروی کنند. پس از تصرف سرچیا توسط ارتش عراق، تلگرافی از دفتر نظامی رسید که دستور حمله متقابل برای بازپس‌گیری سرچیا از ارتش عراق را می‌داد. نیروهای پیشمرگه شروع به آماده شدن برای حمله به سرچیا کردند. تمام پیشمرگه‌هایی که از خلان-بیاو به بنسیر می‌رفتند تا از آن مکان حمله به سرچیا را آغاز کنند، در طول روز توسط هواپیماهای عراقی که در آسمان بالای منطقه پرواز می‌کردند، هدف قرار گرفتند.

به محض اینکه نیروهای پیشمرگه به ​​بنسیر رسیدند و مشغول آماده‌سازی برای حمله به سرجیه بودند، نیرویی از ارتش عراق ناگهان به مواضع پیشمرگه حمله کرد. با این حال، پیشمرگه‌ها به شدت با آنها مقابله کردند و توانستند همه سربازان را به جز ۳ یا ۴ سرباز که زخمی و اسیر پیشمرگه شده بودند، از بین ببرند. از طرف پیشمرگه نیز شهید و زخمی وجود داشت. پس از آن، نیروهای پیشمرگه شروع به حمله متقابل و اجرای دستورات فرماندهی کردند، اما مشکلی پیش روی آنها ظاهر شد و آن نشت اطلاعات از درون نیروهای پیشمرگه به ​​ارتش عراق به دلیل خیانت یکی از مقامات پیشمرگه بود. به این ترتیب، ارتش عراق به ساعت صفر حمله رسید و به همین دلیل حمله پیشمرگه‌ها شکست خورد.

پس از شکست پیشمرگه‌ها توسط فرماندهان آن محور نبرد، از رهبری انقلاب خواسته شد که اردوگاه «اشپیلیک» را بمباران کند، زیرا تعداد زیادی سرباز در آن مستقر بودند که آماده حمله و پیشروی بودند. رهبری انقلاب این را وظیفه مهمی دانست و بلافاصله فرمانده را منصوب کرد. توپخانه انقلابی «حالی دولامری» اردوگاه «سپیلیک» را بمباران کرد. در عرض یک شب، دو توپ به خلان و بیاو تحویل داده شد و در کوه برادوست، فرمانده توپخانه و فرمانده هنگ دوم، زوزک، بر بمباران نظارت داشتند. با طلوع خورشید، دستور شروع کار به توپخانه داده شد و پس از یک بمباران شدید، اردوگاه در نتیجه انفجار انبار مهمات و محل سوخت داخل اردوگاه، آسیب جدی دید.

منابع:

1- ابراهیم جلال، باشوری کردستان و شیشی ایلول، بیناتنان و ح5تاکندان، 1961-1975، چاپی چوارهم، 2021.

۲- کردها و کردستان یک نام نهایی دارند، «امریکده»، «کلمه کردی برای آن» و «هورغانی» برای آن. زبان انگلیسی و عربی، (فصل ۲۰۰۹).

3- سهانگیر ابراهیم خشناو، اوداوه شهربازیکانی شیه یلول 1970-1975، شعبی یحیکیم، (هجری 2022).

4- دیمانه لهجه قادر حسن سیتکانی پیشمرگ 31 جولای 2022.

5- مسعود بارزانی، بارزانی و همسرش، زاغریخوازی کرد، برقی سیهیم، بهشی دواهیم، ​​شبی یخکیهیم، (هولر - 1383).