نبرد باروشکه یکی دیگر از اقدامات نیروهای پیشمرگه علیه سازمان‌های امنیتی رژیم بعث بود. یک نیروی پیشمرگه از کمیته منطقه‌ای دهوک به فرماندهی محمد مراد در شهر دهوک کمین کرد. آنها به زودی آنها را تصرف کرده و هر دو وسیله نقلیه را به آتش کشیدند. تعدادی از نیروهای پلیس کشته و تعدادی دیگر گروگان گرفته شدند و سلاح‌های آنها مصادره شد. سپس نیروهای پیشمرگه توانستند شهر را به سلامت ترک کرده و به مقر خود بازگردند.

پس از وقوع انقلاب اردیبهشت، نیروهای پیشمرگه به ​​دستور رهبری انقلاب به تدریج در شهرها و روستاها نفوذ کردند. نیروهای پیشمرگه در بسیاری از مناطق پایگاه‌ها و مقرهایی ایجاد کردند. چریک‌های پیشمرگه به ​​نیروهای بعثی حمله کردند و خسارات سنگینی به بار آوردند. بخش مهمی از استراتژی این فعالیت‌ها، پیامی به رژیم بعث بود که انقلاب کردستان ادامه دارد و از حقوق مشروع خود دست نخواهد کشید. جاده‌ها و مکان‌هایی که این نیروها برای جنگ با پیشمرگه‌ها و انجام وظایف نظامی از آنها عبور می‌کردند، نیروهای پیشمرگه توانستند از این طریق ضربه بزرگی به نیروهای نظامی و امنیتی وارد کنند.

در طول انقلاب، نیروهای پیشمرگه به ​​شاخه‌ها، مناطق و سازمان‌ها تقسیم شدند. یک نیروی پیشمرگه حدود ۲۰ نفره متعلق به کمیته منطقه‌ای دهوک حزب دموکرات کردستان (KDP) به رهبری محمد مراد. نیروهای پیشمرگه سپس به بالای روستای سینا صعود کردند و سپس به سمت پایین شهر دهوک در نزدیکی گاراژ عمومی محله باروشکه حرکت کردند. نیروهای پیشمرگه به ​​سه گروه تقسیم شدند. یک گروه برای محافظت از جاده برگشت به تپه‌ای رفتند، گروه دیگر برای نظارت بر نیروی پلیس به ایستگاه پلیس باروشکه رفتند و گروه سوم در مکانی که برای کمین تعیین شده بود، مستقر شدند.

نیروهای پیشمرگه تا حدود ساعت ۹ شب در شهر ماندند، تا اینکه دو خودروی نیروی پلیس شهر در کمین افتادند، پیشمرگه‌ها بلافاصله به مقابله با آنها پرداختند و از هر طرف به سمت افسری به نام صلاح آتش گشودند، سپس سلاح‌های آنها را که شامل ۱۰ قبضه تپانچه، یک آرپی‌جی و مقداری تجهیزات نظامی دیگر بود، تصرف کردند.

پس از این عملیات، تمام نیروهای پیشمرگه سالم و بدون آسیب بودند، سپس با یک نقشه موفق تصمیم به ترک شهر، عقب‌نشینی به روستای ایتوته و عبور از جاده اصلی در روستای بره بهاره و رفتن به مقر کمیته منطقه‌ای دهوک گرفتند. او را در صفوف سازمان‌های امنیتی و نظامی دولت بعث در منطقه، به ویژه در دهوک، جذب کردند، زیرا دولت باور نداشت که پیشمرگه‌ها بتوانند چنین عملیاتی را در دهوک انجام دهند.

منابع:

1- محمد مراد، خباتا چیا، بیرهتن و سرحاتیین شورشا گولان دونابرا سالین (176-1989)، (چاپخانه کردستان-زاخو-2007). 

۲- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادیبخش کرد، جلد ۴، ۱۹۷۵-۱۹۹۰ انقلاب ماه مه، بخش ۲، چاپ اول، (چاپخانه روکسانا - ۲۰۲۱).

۳- غازی عادل گردی، پیشمرگه در خدمت راه بارزانی، حاجی بروخی، جلد ۲، چاپ ۲، (ترکیه-۲۰۲۱).

۴- شیمل زیباری، برخی حقایق پنهان در انقلاب مه، چاپ اول، (چاپخانه شرقی، اربیل، ۲۰۱۵).