نیروهای پیشمرگه در محور جبل صفین به سمت دره بالیسان عقب نشینی کردند، با این هدف که طرح دفاعی مستحکمی به شکل نیم دایره برای اتصال نیروهای بیتواتا و جبهه بشدار ایجاد کنند. نیروهای پیشمرگه توانستند سدی نفوذناپذیر در برابر پیشروی ارتش عراق که از قلادیزا شروع شده و به بیتواتا رسیده بود، ایجاد کنند تا ارتش نتواند به منطقه بالکایتی، جایی که ستاد انقلاب در آن قرار دارد، نزدیک شود.

در اوت ۱۹۷۴، نیروهای پیاده ارتش عراق برای گشودن مسیری برای پیشروی از کویسنجک به جوارقورنا حرکت کردند. وقتی به این منطقه رسیدند، هدفشان کنترل دشت بینابین، به همراه ارتفاعات کوه ماکوک و کوه شیشار بود تا بتوانند کنترل کامل بر کل منطقه را برقرار کنند.

هدف ارتش همچنین بیرون راندن نیروهای پیشمرگه از ماکوک و رسیدن به کوه کاروخ در مقابل شهرستان قصری، و همچنین اشغال کوه‌های ززک و اسکیز در جبهه رواندوز و پیشروی به سمت قله حسن بک بود. از آنجا، آنها از جناحین گلاله را دور می‌زدند و می‌توانستند رهبری انقلاب را محاصره کنند. ارتش همچنین قصد داشت در طول حمله به کوه ماکوک و دولا رقه، فشار بر نیروهای خود را کاهش دهد و برخی از نیروهای پیشمرگه را به جبهه نبرد در منطقه بیتواتا منتقل کند.

نیروی عظیم ارتش عراق شامل دو لشکر و جنگجویان مزدور (جاش) بود. برای اجرای نقشه خود، آنها حمله‌ای را به کوه ماکوک، پشت سرجاوه و قله خانزاد، آغاز کردند. نیروهای پیشمرگه که در خطوط دفاعی مستقر بودند، شامل هنگ دوم نیروهای دشت اربیل به رهبری سعدی عزیز؛ هنگ اول نیروهای صفین به رهبری کریم فقی؛ و گروهان دیگری از نیروهای دشت اربیل به رهبری حاجی علی بودند. هنگامی که سربازان از ارتفاعات ماکوک بالا می‌رفتند، پیشمرگه‌ها با آنها مقابله کردند و چندین سرباز عراقی را کشته و زخمی کردند، در حالی که دیگران از میدان نبرد فرار کردند. روز بعد، ارتش حمله دیگری را به ارتفاعات ماکوک آغاز کرد و این بار موفق شد سمت راست کوه را تصرف کند.

در تاریخ 30 آگوست، ارتش عراق بار دیگر تجدید قوا کرد و حمله‌ای را با پشتیبانی تانک‌ها، توپخانه و هواپیماهای جنگی آغاز کرد. آنها با گلوله‌باران سنگین مواضع پیشمرگه‌ها آغاز کردند، جایی که ارتش برای اولین بار از موشک‌های کاتیوشا استفاده کرد. پس از حمله به کوه ماکوک، آنها به سرجوا و روستاهای اطراف رسیدند. تعداد پیشمرگه‌هایی که در برابر این حمله گسترده ارتش مقاومت می‌کردند بسیار کم بود. در تاریخ 4 سپتامبر، ارتش به ارتفاعات قیمت اندیک و آنتوز حمله کرد. ارتش با همکاری مزدوران (جاش) از تمام سلاح‌های سنگین و هواپیماهای موجود خود استفاده کرد و تا عصر موفق شد کنترل آنها را به دست بگیرد.

در همین حال، تلگراف فوری از فرمانده ارتش (2) به فرماندهان منطقه رسید که دستور اعزام نیروی پیشمرگه برای تقویت جبهه‌های نبرد و آغاز حمله برای رسیدن به ارتفاعات کوهستانی را می‌داد. نیروی پشتیبانی شامل یکی از هنگ‌های نیروهای صفین به رهبری سرجوخه علی مولودی و هنگ دوم به رهبری سید کاکا، متعلق به نیروهای دشت اربیل بود. این نیروهای پیشمرگه در شب 6/7 سپتامبر 1974 از کوه ماکوک بالا رفتند و مواضع دفاعی خود را دوباره برقرار کردند. ارتش عراق با پشتیبانی نیروی هوایی و توپخانه به حملات خود ادامه داد، اما این بار نیروهای پیشمرگه در موقعیت دفاعی قوی قرار داشتند و تمام حملات را دفع کردند و مانع از رسیدن ارتش به کوه ماکوک شدند.

ساعت ۱۱ شب ۸ سپتامبر ۱۹۷۴، ارتش عراق دوباره به کوه ماکوک حمله کرد و این حمله تا سپیده دم ادامه یافت. این بار، پیشمرگه‌ها مانع از پیروزی ارتش شدند و شکست سنگینی را به آنها تحمیل کردند و پنجاه نفر از سربازان آنها را در میدان نبرد به هلاکت رساندند. نیروهای پیشمرگه به ​​مدت دو ماه به دفاع از منطقه ادامه دادند و مانع از دستیابی ارتش عراق به اهداف خود شدند. این امر به دلیل تجربه فرماندهان محلی، تخصص آنها در میدان نبرد و توانایی آنها در تأمین امنیت مواضع با کاشت مین و تقویت آنها به بهترین شکل ممکن بود. در طول این دو ماه، ارتش عراق پانزده حمله علیه نیروهای پیشمرگه انجام داد که توسط گروه بزرگی از شبه‌نظامیان، کماندوها و نیروهای ویژه پشتیبانی می‌شدند و در این نبردها متحمل خسارات سنگینی در پرسنل و تجهیزات شدند.

اگرچه نیروهای پیشمرگه متحمل تلفات و زخمی‌هایی شدند، اما به دستاوردهای مهمی نیز دست یافتند. به عنوان مثال، در یک حمله (10) قبضه سلاح و در حمله دیگری (150) قبضه کلاشینکف، (3) خمپاره، (4) دستگاه بی‌سیم قابل حمل و دو تفنگ تک‌تیرانداز پنج‌لول روسی به دست آوردند. حتی در جریان یک حمله دیگر، یک هنگ کامل از بین رفت.

در اواسط سپتامبر، ارتش عراق از ظهر شروع به گلوله باران مواضع پیشمرگه کرد. پس از آن، یک هنگ از نیروهای ویژه به مواضع هنگ سید کاکا حمله کرد. پیشمرگه‌ها از این حمله مطلع بودند، بنابراین پنهان شدند تا دشمن به آنها نزدیک شود و خسارات سنگینی به نیروی مهاجم وارد کند. وقتی به فاصله ۱۰۰ متری آنها رسیدند، به آنها حمله کردند و آتش سلاح‌های خود را به سمت آنها نشانه گرفتند. حمله ارتش شکست خورد، زیرا (۱۵۰) نفر از آنها کشته و (۱۰۰) نفر زخمی شدند، علاوه بر اینکه مقادیر زیادی سلاح و مهمات به غنیمت گرفته شد. هنگ مهاجم عراق به طور کامل نابود شد. تلفات پیشمرگه‌ها در این نبرد (۹) شهید و (۲۷) زخمی بود.

مقاومت و شجاعت نیروهای پیشمرگه در برابر ارتش قدرتمندی متشکل از یک چهارم میلیون نفر، که به سلاح‌های پیشرفته مسلح بودند، نقشه‌های دولت برای پایان دادن به انقلاب کردستان را خنثی کرد. در آغاز حملاتشان، طبق نقشه‌های نظامی خود، قصد داشتند انقلاب را در اسرع وقت سرکوب کنند. آنها در ابتدا سپتامبر را به عنوان مهلت پایان دادن به انقلاب تعیین کرده بودند، سپس آن را به دسامبر منتقل کردند. همه این مهلت‌ها نتوانستند هیچ تغییری در وضعیت ایجاد کنند، تا اینکه توافق ۶ مارس ۱۹۷۵ به آنها اجازه داد تا شکست بخورند. انقلاب سپتامبر.

منابع:

1. مسعود بارزانی: بارزانی و همسرش، کرد ازگاری خاوازی، بارزانی صیام، به نام خدا، سپتامبر ۱۹۶۱-۱۹۷۵ و غیره - هولر، ۲۰۰۴.

2. خوشید شیره: خبات و خوین، پیشمرگیتی ساکانی پرو، چپخانی حاجی هاشم، وزارت خارجه، هولر - 2015.

3. سهناهر ابراهیم خیشناو: بهترین راه برای انجام این کار چیست؟ ۱۹۷۰-۱۹۷۵.

4. سید کاکا: پری-پیشمرگه، چاپخانی وزارت امور خارجه، ژاپن، هولر- ۱۹۹۷.

کاروان گوهر محمد ادریس بارزانی ۱۹۴۴-۱۹۸۷