در تابستان ۱۹۶۳، دولت عراق به رهبری عبدالسلام عارف، حمله گسترده‌ای را علیه کردستان آغاز کرد. او از بغداد بیانیه‌ای صادر کرد و در آن مذاکره با رهبران انقلابی کرد را رد کرد و جنگ خونین علیه کردها را از سر گرفت. سپس آنها شروع به حمله به شهرها، شهرستان‌ها و روستاها کردند و مردم را در تمام مناطقی که هدف عملیات نظامی قرار گرفته بودند، دستگیر، تعقیب و سرکوب کردند. بعثی‌ها معتقد بودند که رژیم عبدالکریم قاسم پیش از آنها به طور جدی علیه کردها جنگ نکرده است و آنها می‌توانند به سرعت انقلاب کردها را سرکوب کنند. این نشان می‌دهد که عبدالسلام عارف هرگز به آرمان کردها در عراق اعتقادی نداشت، واقعیتی که در سخنرانی‌های او منعکس شده است، جایی که او نه کردها را به رسمیت می‌شناخت و نه از کلمه "کردستان" استفاده می‌کرد.

قبل از شروع جنگ در ۲۰ مه ۱۹۶۳، یک دستور نظامی عمومی مبنی بر محاصره اقتصادی کردستان صادر شد. با از سرگیری جنگ در ۱۰ ژوئن، جنایات وحشتناکی، عاری از ارزش‌های اخلاقی و انسانی، در بسیاری از نقاط رخ داد. واضح است که در این دوره، شهر سلیمانیه بیش از سایر شهرهای کردنشین، از سوی ارتش عراق مورد ظلم و بی‌عدالتی قرار گرفت. هر زمان که نیروهای پیشمرگه به ​​ستون‌های ارتش حمله می‌کردند، ارتش می‌آمد و خشم خود را بر سر ساکنان سلیمانیه خالی می‌کرد. از جمله اقدامات خشونت‌آمیز و وحشیانه، حادثه سلیمانیه بود که به دستور سرتیپ صادق مصطفی، فرمانده تیپ ۲۰، که به عنوان وحشیانه‌ترین تیپ در تاریخ عراق شناخته می‌شود و در خونریزی هزاران مرد جوان دست داشته است، رخ داد. شهر سلیمانیه به میدان نبرد دشمن تبدیل شد. آنها ۵۰۰۰ غیرنظامی را در شهر دستگیر کردند و ۸۶ نفر از آنها انتخاب و زنده به گور شدند. تنها جرم آنها این بود که بعثی‌ها عکسی از مصطفی بارزانی، رهبر انقلابی کردها، را به میان جمعیت آوردند و به آنها دستور دادند که به آن توهین کنند. آنها از اجرای این دستور خودداری کردند و یکی از دستگیرشدگان در پاسخ گفت: «اگر شما حاضرید به رهبرتان توهین کنید، ما هم از شما اطاعت خواهیم کرد.» بنابراین، بعثی‌ها همه آنها را قلع و قمع کردند.

ارتش عراق به این هم بسنده نکرد. در پاییز ۱۹۶۳، لشکرکشی نظامی به رشته‌کوه آزمار، واقع در پنج کیلومتری سلیمانیه، آغاز کرد. آنها با پشتیبانی تانک، هواپیما و مسلسل، به مواضع پیشمرگه حمله کردند. نیروهای پیشمرگه، مسلح به تفنگ‌های برنو، تفنگ‌های ۱۱ تیر و مسلسل‌های برن، حمله را دفع کردند. صبح، نیروهای دولتی سه بار به مواضع پیشمرگه حمله کردند، اما مقاومت پیشمرگه‌ها چنان شدید بود که توانستند هر سه حمله را شکست دهند و نیروهای دولتی را مجبور به عقب‌نشینی به دامنه کوه کنند و چندین جسد را در میدان نبرد به جا گذاشتند.

اگرچه شکست ارتش دوره‌ای از آرامش را برای منطقه به ارمغان آورد، اما ارتش در حال آماده شدن برای حمله‌ای بزرگتر با برنامه‌ای قوی‌تر بود. از سوی دیگر، نیروهای پیشمرگه خود را به طرز فوق‌العاده‌ای سازماندهی کردند، به شدت در برابر حمله مقاومت کردند و نقشه ارتش عراق را خنثی کردند و خسارات سنگینی به آنها وارد کردند. در تلافی، ارتش عراق چوپانان، کاروان‌ها و بازرگانان را در حومه سلیمانیه هدف قرار داد و همه آنها را اسیر و کشت.

در نبرد جبل اظمار، که نمونه بارزی از سلسله نبردهای دفاع از میهن است، بارها حملات ارتش بعث دفع شد و خسارات سنگینی به بار آمد. تنها یک پیشمرگه شهید شد.

منابع:

۱- شوکت ملا اسماعیل حسین، نام پیامبر، وزارت امور خارجه، هولر، ۲۰۰۷.

2- مسعود بارزانی، بارزانی و همسرش، ازگری خاوازی کرد، برقی سیدیم، بششی کیم، شهریور 1340-1354، ص. 2004.

3- حوکر کریم همشریف، شیشه ایلول، چپخانی زنکی صلاحدین، هولر، 1391.

۴- ابراهیم جلال، کردستان باشوری و مردم کردستان و خانواده‌هایشان ۱۹۶۱-۱۹۷۵، در کنار آنها، ۲۰۲۱.

۵- اسم من کریم است، اسم خداوند قدرتمندترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، خوشمزه‌ترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، زیباترین، یکی، ۱۹۹۹.

۶- خیشوی علی کانلینگ، پرو عزیز قاضی حمید سورچی، دانشور، هولر، ۲۰۲۳