در سال ۱۹۶۵، مناطق انقلابی کردستان با مجموعه‌ای از نبردها و لشکرکشی‌های ارتش عراق برای سرکوب صدای انقلاب در تمام این مناطق و خنثی کردن فعالیت‌های آن مواجه شدند. با این حال، در بسیاری از این نبردها و لشکرکشی‌های پیشمرگه علیه حملات در چندین مکان که شاهد موفقیت‌های بزرگی بود، چندین منطقه از کردستان مانند قلادزه، جوارتا، خوشناوتی، کوه صفین، قرداغ، گرمیان، کالار و وارماوا به کنترل انقلاب درآمدند.

دشت اربیل یا به طور خاص روستای پیستانا، از جمله مناطقی بود که مورد حمله ارتش قرار گرفت. پیستانا روستایی زیبا در دشت اربیل، در شهرستان قوش‌تپه، حدود 30 کیلومتری شرق اربیل است. از آنجا که این منطقه برای انقلاب مهم بود و به اربیل، آلتون کوپری (پیردی)، قوش‌تپه و تقتق نزدیک بود، ارتش عراق به راحتی می‌توانست از آنجا به آن حمله کند. نیروهای پیشمرگه به ​​راحتی می‌توانستند واحدهای خود را برای انجام عملیات چریکی به این شهرها و روستاها اعزام کنند و سپس به مواضع خود بازگردند.

واضح است که دولت قصد داشت پایگاه‌ها و ستادهای پیشمرگه را از این مناطق در دشت اربیل خارج کند تا تهدیدی را که آنها برای چاه‌های نفت کرکوک ایجاد می‌کردند، که اغلب توسط پیشمرگه‌ها مورد حمله قرار می‌گرفت، از بین ببرد. همچنین تلاش کرد فعالیت‌های پیشمرگه را در اربیل، کویا و سایر نقاط محدود کند. به همین دلایل، در پاییز ۱۹۶۵، دولت حمله‌ای گسترده، متشکل از ارتش و نیروهای نیابتی آن (جاش)، با پشتیبانی تانک‌ها، توپخانه دوربرد و هواپیماهای جنگی، علیه پایگاه‌ها و ستادهای پیشمرگه در پیستانا، کویا و اربیل آغاز کرد. این حمله همچنین به عنوان حمله پنج‌جانبه شناخته می‌شود.

ارتش عراق و متحدانش حمله را از پنج جهت آغاز کردند: یک نیرو از قوشتاپا به سمت پیستانا، نیروی دیگر از بندر کومسپان، نیروی دیگر از منطقه تقتق و شوان، نیروی چهارم از اربیل به سمت داراتو و سپس پیستانا، و نیروی پنجم از روستای قشق به سمت پیستانا. آنها همچنین از کویا به سمت روستاهای دیکلا و طالبانی الصغیره حمله کردند. این منطقه وسیعی در دشت اربیل را در بر می‌گرفت و حملات ارتش عراق به پایگاه‌ها و مقرهای پیشمرگه از جهات مختلف در دشت اربیل به مدت یک ماه ادامه یافت.

حمله با گلوله باران شدید مواضع پیشمرگه ها آغاز شد. یک گردان توپخانه در اربیل، دربند، کومسپان و قاشقا مستقر شد. نیروهای هوایی دولت نیز از صبح تا عصر مقرها و مواضع پیشمرگه ها را بمباران کردند، با این هدف که خیلی سریع تمام مناطق تحت کنترل پیشمرگه ها را تصرف کنند. سپس پیشمرگه ها عقب نشینی کردند و دشت وسیع دوباره به کنترل ارتش دولتی درآمد.

با این حال، نیروهای پیشمرگه قبل از شروع حمله، اطلاعاتی در مورد حمله‌ای گسترده به مواضع خود در منطقه دریافت کردند، بنابراین تمام تمهیدات لازم را برای مقابله با نیروی عظیم ارتش عراق فراهم کردند. یکی از این تمهیدات، انتقال تمام جنگجویان زخمی یا بیمار پیشمرگه بود که قادر به ادامه جنگ نبودند و در معرض تهدید حمله دولت نبودند تا در طول جنگ یا در هر موقعیت نامطلوبی، به ویژه در صورت شکست، باری بر دوش پیشمرگه‌ها نباشند و به دست دشمن نیفتند.

حدود ۲۰۰ پیشمرگه در این نبرد جان خود را فدا کردند و مواضع دفاعی ایجاد کردند. آنها بار دیگر بر تعهد خود مبنی بر اتحاد، ایستادگی در کنار سرزمین خود و حفظ باورهای کردی خود تأکید کردند. پیشمرگه‌ها توسط فارس باوا، احمد حاجی علی، قادر عزیز، آسو دزئی و سید کاکا رهبری می‌شدند. با شروع جنگ، پیشمرگه‌ها در برابر ارتش عراق و جنگجویان آن به گونه‌ای مقاومت کردند که به مدت یک ماه مانع از رسیدن ارتش عراق به پایگاه‌ها و مواضع خود شدند. این یک شوک برای ارتش عراق بود که با وجود برتری نظامی و لجستیکی، سلاح و مهمات، نتوانست به اهداف خود دست یابد.

پس از یک ماه حمله به مواضع پیشمرگه، ارتش عراق در رسیدن به هدف خود که شکست دادن پیشمرگه‌ها بود، شکست خورد و متحمل خسارات سنگینی از جمله کشته شدن ده‌ها سرباز و انهدام چندین خودروی نظامی شد. این امر آنها را مجبور به عقب‌نشینی به همراه نیروهایشان کرد که شروع به عقب‌نشینی و ترک منطقه کردند.

پس از حمله ارتش عراق به نیروهای پیشمرگه، تلفاتی از جمله شهادت شش جنگجوی پیشمرگه و زخمی شدن ۱۴ نفر دیگر گزارش شد. بیش از ۲۰ روستا توسط همدستان (جاش) به آتش کشیده شد. تقریباً ۵۰ غیرنظامی، از جمله زنان و کودکان، در حملات هوایی و گلوله‌باران کشته یا زخمی شدند. با این حال، این امر بر روحیه پیشمرگه‌ها تأثیری نگذاشت و آنها را از فعالیت‌های مقاومتی خود باز نداشت. چندین واحد پیشمرگه به ​​سرعت وارد اربیل شدند و به چندین تأسیسات نظامی دولتی حمله کردند و به دولت نشان دادند که روحیه پیشمرگه‌ها همچنان بالاست و عملیات مقاومت آنها ادامه خواهد یافت. این امر همچنین به ساکنان اربیل اطمینان داد که این حملات دولت تأثیر منفی بر قدرت و شجاعت پیشمرگه‌ها نخواهد گذاشت.

منابع:

• مسعود بارزانی، بارزانی و بزوطنا، و او همان کسی است که همان کسی است که همان کسی است که همان کسی است که همان کسی است که همان کسی است که، شورشی ایلول ۱۹۶۱-۱۹۷۵، ۲۰۰۴.

• من خیلی بخشنده‌ام، دارم با تو در مورد همه چیز حرف می‌زنم، دارم با تو حرف می‌زنم، دارم با تو حرف می‌زنم، ده‌چک ۱۹۹۹.

• خورشید شیره، خبات و خویین، صفانی خباتایی پیشمرگیتی پرو، عربستان سعودی، هولر، 2015.

• ابراهیم جلال، باشوری کردستان و شیشی ایلول، بنیاتنان و هوتهکندان، 1961-1975، چاپی چواراهام، 2021.

• سید کاکا۱۹۹۷ میلادی.

• عبدالله رحمان ملازاده، نام خدا، عشق خدا، عشق خدا، دهک.