شهید عزیز توفیق عبدالقادر از پیشمرگان انقلاب سپتامبر و گولان بود. او در طول مبارزه خود در صفوف پیشمرگان، سمت‌های متعددی از جمله فرمانده دسته، فرمانده گروهان، افسر نظامی در هنگ و فرمانده هنگ را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۸۲ پس از زخمی شدن در منطقه طغوزی در درگیری با سربازان رژیم بعث، دستگیر شد و پس از اصابت گلوله سربازان به شهادت رسید.

شهید عزیز توفیق عبدالقادر در سال ۱۹۴۶ در روستای باروین، از توابع شهرستان بامو در استان حلبچه متولد شد. او یک روستایی بود که به کشاورزی اشتغال داشت و تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. او با عطیه فتاح ازدواج کرد و صاحب شش پسر (ارکان، ارسلان، سامان، سرکوت، ثروت و سرتیب) شد.

او در دسته طویله از هنگ خبات حزب دموکرات کردستان، زمانی که قادر حمه صالح تاگوزی فرمانده دسته بود، به نیروهای پیشمرگه پیوست. او در نبردهای زیادی از جمله: نبرد سرتیز، نبرد بمو، نبرد زمناکو، نبرد گلاله، نبرد حاجی عمران، نبرد کالار، نبرد هندرین، نبرد دربندیخان و نبرد حلبچه شرکت داشت.

در سال ۱۹۶۸، او سمت فرمانده دسته در گروهان چهارم از هنگ ششم در نیروهای خبات را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۷۲، او به عنوان مسئول در بخش نظامی هنگ ششم (BMO) در نیروهای خبات مشغول به کار شد. او پس از شکست سپتامبر، صفوف پیشمرگه را ترک نکرد، بلکه به مبارزه با رفقای پیشمرگه خود در گروهان تاگوزی ادامه داد. او در سال ۱۹۷۸، زمانی که قادر حمه صالح فرمانده هنگ بود، فرمانده گروهان در هنگ تاگوزی شد. در سال ۱۹۸۲، او فرمانده هنگ نیروهای سیروان حزب دموکرات کردستان شد و جلال لاورانی فرمانده این نیروها بود.

در دهم سپتامبر ۱۹۸۲، هنگامی که عزیز توفیق عبدالقادر و گروهی از رفقای پیشمرگش از یک عملیات جنگی در داخل شهر حلبچه بازمی‌گشتند، در روستای گورگه چیا در منطقه تاگوزی استان حلبچه توسط نیروی بزرگی از مزدوران جاش و سربازان رژیم بعث محاصره شدند. پیشمرگان چندین ساعت در برابر آنها مقاومت کردند، اما به دلیل قدرت عظیم سربازان و جاش‌ها، عزیز توفیق عبدالقادر، رفیق پیشمرگش و برادرزاده‌اش (خالد عزم توفیق) پس از زخمی شدن دستگیر شدند. به دستور اطلاعات کل عراق، آنها در دروازه گورگه چیا مورد اصابت گلوله قرار گرفته و به شهادت رسیدند.

منبع:

بایگانی دایره‌المعارف حزب دموکرات کردستان