biyografi
zarok Bedro Leşkerî Husên Di sala 1930an de, li gundê Bistrî, li navçeya Kurtu ya navçeya Mêrgesûr, parêzgeha Hewlêrê, bi Kurdistan Mihemed Halî re zewicî û çar kur û keçek ji wan re çêbûn: Serkewt, Metîn, Helkewt, Rîkot û Eyşe. Li Yekîtiya Sovyetê xwend û bawernameya xwe ya bekeloryayê di warê çandiniyê de wergirt. Di sala 1975an de li Îranê penaber bû û di sala 1995an de vegeriya Kurdistanê.
rûpelên têkoşînê
Di sala 1943an de, tevlî refên Şoreşa Duyemîn a Barzan bû. Di 6ê Mijdara 1943an de, beşdarî girtina qereqola polîsan a Kurtu bû. Di 5ê Îlona 1945an de, beşdarî girtina qereqola polîsan a Meydan Murek bû. Di 19ê Tebaxa 1945an de, ji ber beşdarbûna wî di şoreşê de, bi fermana Dadgeha Leşkerî ya Iraqê hemû milkên wî yên guhêzbar û neguhêzbar hatin desteserkirin. Şoreşa Îlonê Duyem.
Piştî 11ê Cotmeha 1945an û piştî şikestinê Şoreşa Îlonê Duyemîn, ew ber bi rojhilatê Kurdistanê ve çû. Di 31ê Adara 1946an de, ew ligel birayên xwe Ehmed Leşkerî û Şerîf Leşkerî wek Pêşmerge di hêza Barzan a Komara Demokratîk a Kurdistanê de xizmet kir. Ew beşek ji hêza Salih Mistefa li eniya Seqizê ya Komara Demokratîk a Kurdistanê bûn.
Di 29ê Nîsana 1946an de beşdarî Şerê Qerewa li herêma Seqizê û di 3yê Gulana 1946an de jî beşdarî Şerê Malqerniyê bû. Piştî hilweşîna Komara Demokratîk a Kurdistanê, di 3yê Adara 1947an de beşdarî Şerê Nîlus û di 19ê Adara 1947an de jî beşdarî Şerê Nexde û Şîno li rojhilatê Kurdistanê bû.
Piştî hilweşîna Komara Demokratîk a Kurdistanê û vegera Barzaniyê nemir ji rojhilatê Kurdistanê bo başûrê Kurdistanê, ew beşdarî şerên Nexde û Şînoyê li rojhilatê Kurdistanê bû, û di nav wan Pêşmergeyan de bû ku di 19/4/1947an de bi rêya (Xwakurk û Deşta Berazkara) di nav axa bakurê Kurdistanê re vegeriyan herêmên Şîrwan û Mezûrî.
Piştî vegera xwe, General Mistefa Barzani di 15ê Gulana 1947an de li gundê Arkuşê bi hevalên xwe re civînek li dar xist û ji wan re hilbijartina mayîn an çûna Yekîtiya Sovyetê da. Li wir, hemû hevalên wî biryar dan ku rêwîtiya xwe ya ber bi Yekîtiya Sovyetê bidomînin. Di 23ê Gulana 1947an de, ew ligel General Mistefa Barzani çûn Yekîtiya Sovyetê û beşdarî şerên Wadî Qetûr û Pira Makûyê bûn. Piştî zehmetî û westandina mezin, di 18ê Hezîrana 1947an de ji çemê Arasê derbas bûn û ketin Yekîtiya Sovyetê, ku li ser sînorê Îran û Yekîtiya Sovyetê ye.
Di 19ê Hezîrana 1947an de, ew û hemû hevalên wî li bajarê Nexçîvanê yê Azerbaycanê, çil rojan di nav wargehek vekirî de ku bi têlên dirandî dorpêçkirî bû û ji aliyê leşkeran ve dihat parastin, hatin girtin. Ji aliyê xwarin, cil û berg û veguhastinê ve ew wekî dîlên şer hatin muamelekirin. Bi fermana hikûmeta Sovyetê, ew paşê li herêmên Axdam, Laçîn, Ayvalah û Kelacar ên Azerbaycanê hatin belavkirin. Di 10ê Kanûna Pêşîn a 1947an de, ew ji bo kampeke li ser Deryaya Xezar li Baku, paytexta Azerbaycanê hatin veguhastin. Di 23ê Kanûna Pêşîn a 1947an de, cilên leşkerî wergirtin û di bin çavdêriya efserên Azerbaycanê de rojane heşt saetan perwerdehiya leşkerî dîtin. Di heman demê de, wan rojane çar saetan ji hin hevalên xwe yên xwendetir perwerdehiya zimanê Kurdî wergirtin.
Piştî ku Cefer Bakirov hevalên xwe nebaş kir, Barzani biryar da ku di 29ê Tebaxa 1948an de meclisa xwe ya leşkerî ji Azerbaycanê biguhezîne kompleksa Girjukê ya nêzîkî paytexta Ozbekistanê, Chkend, û li wir perwerdehiya xwe ya leşkerî berdewam kir.
Di Adara 1949an de, ew û hevalên wî bi trênan kom bi kom ber bi gundên kooperatîf ên li Yekîtiya Sovyetê hatin belavkirin û li zeviyên kolxozê (erdên ku xelk ji hikûmetê kirê dikirin û dûv re parek jê didan hikûmetê) xebitîn.
Piştî hewildanên mezin û şandina çend nameyan ji General Barzaniyê nemir bo Stalîn, Stalîn di dawiyê de nameyek wergirt ku tê de Barzaniyê nemir behsa êşên hevalên xwe dikir, û wî tavilê biryar da ku komîteyek ava bike da ku rewşa hevalên Barzaniyê nemir lêkolîn bike. Biryara dawî ya komîteyê ew bû ku ew li bajarê Frivsky werin kom kirin, ji ber vê yekê di Mijdara 1951an de ew çû bajarê Frivsky yê Sovyetê.
Ew di 16ê Nîsana 1959an de bi hevalên xwe re li ser keştiya Crozea bi rêya bendera Besrayê li başûrê Iraqê vegeriya Kurdistanê.
Di sala 1963an de beşdarî Şoreşa Îlonê Ew wekî (Serpal - Fermandarê Tabûrê) xebitî û beşdarî şerên Çiyayê Pirs û Sera Akrî bû. Ew bi Mela Mistefa Barzanî re çû herêma Soranê û heta sala 1975an di kompaniya birayê xwe Şerîf Leşkerî de ma.
Di sala 1975an de, piştî şikestina Îlonê, li Îranê penaber bû. Di destpêkê de li kompleksa Zewa dijiya, paşê bo Îsfehan û paşê jî bo Torizê hate veguhastin. Di sala 1980an de, beşdarî Şoreşa Gulanê bû û di ofîsa Serok Mesûd Barzanî de endamekî Pêşmerge bû.
Ew di sala 1995an de vegeriya başûrê Kurdistanê û di 11ê Kanûna Pêşîn a 2010an de, di dema Kongreya 13emîn a Partiya Demokrat a Kurdistanê de, ji aliyê Serok Mesûd Barzanî ve, ji bo têkoşîn û qurbanîdana wî di Şoreşa Barzan a Duyemîn de, li Komara Demokratîk a Kurdistanê, û her wiha beşdarbûna wî di Şoreşên Îlon û Gulanê de û bi General Mistefa Barzanî re bo Yekîtiya Sovyetê, Madalyaya Barzaniyê Mezin lê hat dayîn.
Çavkanî:
- Hemîd Geyahohêrî, Madalyaya Barzaniyê Nemir, Behreztrîn Xezlînan, Bargî Hêxam, (Holler - Nivîsgeha Hacî Haşem) - 2015).
- Hamid Ghajerdi, Pakhteh Mezhou Nameh, Shabi Yahkim, (Holler - Dezghai Chap and Bukordaneh Aras - Chapkhana and Hazara of Iran - 2004).
- Haider Farouk Al-Samarrai, Diaa Caefar û rola wî ya siyasî û aborî li Iraqê, (London - Dar Al-Hikme - 2016).
- Bahdari Lah Shukri Hossein, Fermi Havalani Barzani (Bargay Barzani - Laygny Nawchi Barzan).
- Metna biryara Komîteya Lêborîna Giştî ya vegerandina rûmeta şehîdên şoreşa Barzan, Kovara Rizgarî, Hejmar 3, 2, Çapxaneya El-Rebîta, Bexda, 1ê Nîsana 1959an.
