این کتاب یک پایان‌نامه دانشگاهی در مورد پناهندگی کردها از کردستان جنوبی به ایران بین سال‌های ۱۹۷۴-۱۹۷۱ است.

در مقدمه، او وضعیت اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و نظامی منطقه را تحت حاکمیت انقلاب سپتامبر بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۰ بررسی می‌کند.

بخش اول این کتاب درباره پناهندگان مردم جنوب کردستان به ایران بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۹ است و شامل سه مبحث است: مراحل رفتن پناهندگان به ایران، موانع پیش روی آنها و پذیرش و مدیریت پناهندگان از ایران، مورد تفسیر قرار گرفته است.

بخش دوم به رهبری دولت‌های ایران و عراق در قبال پناهندگان کرد بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۹ می‌پردازد و شامل پنج موضوع است: رهبری نهادهای دولتی شاهنشاهی در قبال پناهندگان کرد و برنامه دولت ایران برای بازگشت پناهندگان به عراق، بازگشت پناهندگان به کردستان و عراق و نگرش دولت عراق نسبت به پناهندگان کرد که به کشورهای غربی می‌روند، وقوع انقلاب اسلامی در سال ۱۹۷۹ و تأثیر آن بر پناهندگان کرد، نگرش مردم ایران و احزاب کرد در شرق کردستان نسبت به پناهندگان کرد.

بخش سوم کتاب درباره وضعیت کلی پناهندگان کرد در ایران است و شامل سه مبحث می‌شود: وضعیت اجتماعی پناهندگان مانند ازدواج و فرزندآوری، بهداشت و آموزش پناهندگان، مشکلات اجتماعی و فعالیت‌های ورزشی پناهندگان، وضعیت اقتصادی پناهندگان، حقوق و کمک‌های دولت ایران به پناهندگان کرد، اشتغال آنها در بخش‌های دولتی و خصوصی، وضعیت سیاسی مانند تأسیس احزاب و سازمان‌های سیاسی کردی، فعالیت‌های سیاسی حزب دموکرات کردستان در میان پناهندگان.

بخش چهارم که شامل سه مبحث است، به بررسی نگرش ترکیه و برخی از کشورهای اروپایی و غربی نسبت به پناهندگان کرد مانند پادشاهی بریتانیا و هلند، جمهوری اتریش و جمهوری فدرال آلمان و سوئیس، لوکزامبورگ، جمهوری ایرلند، ایالات متحده، کانادا و استرالیا می‌پردازد.