زندگینامه

عبدالرحمن عثمان فتح خضر، که با نام ملازم عبدالرحمن پداوی نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۹۴۶ در روستای پدای، واقع در استان موصل سابق که اکنون با نام دهوک شناخته می‌شود، متولد شد. او تحصیلات ابتدایی خود را با موفقیت در پدای به پایان رساند و تحصیلات متوسطه خود را در شهر دهوک در استان موصل دنبال کرد. در سال ۱۹۶۸، در رشته زبان کردی دانشگاه بغداد پذیرفته شد. پس از فروپاشی انقلاب سپتامبر ۱۹۷۵، به ایران گریخت و در استان مازندران واقع در شمال ایران پناه گرفت. در ۲ فوریه ۱۹۷۶، او به همراه ۳۲ پناهنده از کردستان جنوبی از فرودگاه مهرآباد تهران به پادشاهی هلند گریخت. او با درجه سپهبدی بازنشسته شده است و به زبان‌های کردی، عربی و هلندی مسلط است.

سابقه خدمت

در سال ۱۹۶۱، او به عضویت اتحادیه دانشجویان کردستان درآمد. با این حال، در سال ۱۹۶۴، به دلیل مشارکت در اعتراضات دانشجویی، دادگاه نظامی به رهبری احمد صالح عبدی فرصت‌های تحصیلی او را سلب کرد. متعاقباً، در سال ۱۹۶۵، او خود را با حزب دموکرات کردستان (PDK) متحد کرد. تا سال ۱۹۶۸، او مسئولیت یک گروه مخفی از دانشجویان دانشگاه بغداد را بر عهده گرفت. او عضو حزب دموکرات کردستان (KDP) شد و در سال ۱۹۷۰ در دانشکده نظامی بغداد ثبت نام کرد. در طول مدت حضورش در آنجا، مسئولیت عملیات مخفی حزب دموکرات کردستان را در داخل دانشکده بر عهده گرفت. در ۶ دسامبر ۱۹۷۲، تحصیلات خود را با موفقیت در دانشکده نظامی رستمیه در بغداد به پایان رساند و درجه ستوان دومی را کسب کرد و مدرک لیسانس نظامی را با درجه ممتاز دریافت کرد. در نوامبر ۱۹۷۲، او در نیروهای پیشمرگه ثبت نام کرد و درجه ستوانی را در گردان اول زُزک به دست آورد. در طول انقلاب سپتامبر ۱۹۷۳، او سمت فرماندهی گردان سوم نیروی کاراداغ را بر عهده داشت که بخشی از نیروی کرکوک مستقر در استان سلیمانیه بود. علاوه بر این، در تابستان ۱۹۷۳، مسئولیت نظارت بر برنامه آموزش نظامی در اردوگاه تابستانی اتحادیه دانشجویان کردستان واقع در شیخان، استان دهوک را بر عهده گرفت. در دوره ۱۹۷۳-۱۹۷۴، او نقش فرماندهی گردان سوم نیروهای کرکوک را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۷۴، او به طور فعال در درگیری‌های مختلف علیه ارتش عراق در گرمیان و کاراداغ شرکت کرد. در سپتامبر ۱۹۷۴، او نقش مهمی در نبرد سرتیز در استان اربیل ایفا کرد، جایی که او علیه ارتش عراق جنگید. در سال ۱۹۷۶، او در کنفرانس برلین به عنوان عضو رهبری موقت حزب دموکرات کردستان (KDP) منصوب شد. در سال ۱۹۷۶، او به عنوان عضو کمیته سازماندهی هلندی ششمین شاخه اروپایی حزب دموکرات کردستان انتخاب شد. متعاقباً، در ۲ فوریه ۱۹۷۷، او از هلند به جمهوری فدرال آلمان عزیمت کرد و از آنجا به جمهوری عربی سوریه رفت و در آنجا به مناطق آزاد شده کردستان جنوبی رسید. در طول رهبری موقت حزب دموکرات کردستان (KDP)، او نام مستعار جبار را برگزید و از طریق نامه‌ها و گزارش‌ها با رئیس جمهور مسعود بارزانی مکاتبه می‌کرد. در ۵ مه ۱۹۷۷، او به همراه گروهی از فرماندهان و پیشمرگه‌ها و با حمل یک زرادخانه قابل توجه سلاح، از جمهوری عربی سوریه به کردستان جنوبی عزیمت کرد. در ۱۵ نوامبر ۱۹۷۷، او در گردهمایی رهبری موقت حزب دموکرات کردستان (KDP) با هدف بازسازی نیروهای پیشمرگه و احیای سازمان‌ها شرکت کرد. از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹، او به عنوان عضوی از رهبری موقت حزب دموکرات کردستان (KDP) در طول انقلاب مه خدمت کرد. او متعاقباً برای بار دوم به نیروهای پیشمرگه پیوست و مسئولیت نظارت بر منطقه دوم را بر عهده گرفت.

در سال ۱۹۷۷، او نقش رئیس منطقه دوم را در رهبری موقت حزب دموکرات کردستان (KDP) بر عهده گرفت. در سال ۱۹۷۹، او به طور فعال در جلسه رهبری موقت حزب دموکرات کردستان (KDP) شرکت کرد. در همان سال، او به عنوان نماینده در نهمین کنگره حزب دموکرات کردستان (KDP) که در کردستان شرقی برگزار شد، خدمت کرد. در سال ۱۹۸۸، او به عنوان رئیس کمیته سازماندهی هلندی کمیته شاخه ششم منصوب شد. متعاقباً، در سال ۱۹۹۱، مسئولیت رهبری کمیته منطقه‌ای هلندی به او واگذار شد. در همان سال، او همچنین عضو کمیته شاخه ششم اروپا شد. در سال ۱۹۹۳، او مفتخر به نمایندگی به عنوان نماینده در یازدهمین کنگره حزب دموکرات کردستان (حزب دموکرات کردستان). به همین ترتیب، در سال ۱۹۹۹، به او امتیاز شرکت در ... اعطا شد. دوازدهمین کنگره حزب دموکرات کردستان (حزب دموکرات کردستان). سرانجام، در سال ۲۰۱۰، از او دعوت شد تا به عنوان نماینده در سیزدهمین کنگره محترم حزب دموکرات کردستان (حزب دموکرات کردستان) شرکت کند.

منابع:

1. ئـ.د.ئـ.، فایل ژماره‌36 FA-، دهقی چاوپێكه‌وتن له‌گه‌ڵ عهبدولڕەحمان عوسمان فه‌تاح ناسراو به‌ مولازم عەبدولڕەحمان پێداوی له‌لایه‌ن فوئاد ڕەوهند، دهۆک، 13 عیاری 2017ز، ل 1 ـ 7. 

2. فه‌یسه‌ڵ ڕە‌سول خۆشناو، بایۆگرافیای ئه‌فسه‌رانی كورد، به‌شی دووه‌م، (تهران ـ چاپخانه‌ی ڕۆژهه‌ڵات ـ 2020ز)، ل 211 ـ 212.

3. حبیب محمد کریم، کرکوک و ثورة أیلول المجیدة، مجلة گولان العربی، مرکز گولان الثقافی، العدد 70، السنة السادسة، أربیل، مطبعة وزارة التربیة، 31 آذر 2002م، ص 39.

4. چاوپێكه‌وتن له‌گه‌ڵ عهبدولڕە‌حمان عوسمان فه‌تاح ناسراو به عهبدولڕەحمان پێداوی له‌لایه‌ن فوئاد ڕەوهند، پیرمام، 12 كانونی دووهمی 2019ز، ل10.

5. حبیب محمد کریم، تأریخ الحزب الدیمقراطی الکوردستانی ـ العراق (فی محطات رئیسیة) ١٩٤٦ ـ ١٩٩٣، (دهوك ـ مطبعة خهبات ـ ١٩٩٨م)، ص ١٤٧، ١٥٢.

6. زاهیر ڕۆژبه‌یانی، كۆچی دوایی ناوه‌ختی بارزانی نه‌مر ئه‌مهی له‌گه‌ڵ ئه‌رك و واقیع‌كی دیكه‌دا ڕووبه‌ڕوو كرد، ڕۆژنامه‌ی برایه‌تی، ئورگانی. پارتی دیموکراتی کردستان ـ یه‌کگرتو، ژماره‌ ٢٣٤٠، هه‌ولێر، پنجشه‌مه‌، ٢٩ عیاری ١٩٩٧ز، ل ل٤ ـ ٥.

7. عومه‌ر عوسمان، ژیانی كوردێك، به‌رگی یه‌كه‌م، (هه‌ولێر ـ چاپخانه‌ی حاجی هاشم ـ 2005ز)، ل 93.

8. فاروق ابراهیم شریف، الضب الکورد فی الجیش العراقیش منذ۹۲۱، الألأول، (ترکیة ـ Orka Matbaacilik Turkey  ـ ۲۰۱۴م)، ص ۲۳۲.

9. محه‌مه‌د عه‌لی عیسماعیل، بیره‌وه‌رییه‌کانم حه‌فتا ساڵ ته‌مه‌ن و زیاتر له‌ نیو سه‌ده‌ خه‌بات، (بێ شوێن ـ ٢٠١٩ز)، ل ٦٩، ٧٣ ـ ٧٤، ٨٠.

10. محه‌مه‌د مراد فه‌تاح، خه‌باتا چیا بیرهاتن و سه‌رهاتی‌ن شوره‌شا گوڵانێ (۱۹۷۶ ـ ۱۹۸۹)، (زاخۆ ـ چاپخانا كوردستان ـ ٢٠٠٧ز)، ل ٧٥.

11. مه‌لا شێم حه‌مدی حاجی ئۆمه‌رانی، سهره‌تای شۆڕشی نوێی ساڵی ١٩٧٦ چۆن ده‌ستی پێ كرد؟!، چاپی دووه‌م، (هه‌ولێر ـ چاپخانه‌ای حاجی هاشم ـ ۲۰۱۲ز)، ل ۵.