شهید صالح علی سلیمان احمد، در سال ١٩٤١ در روستای «چیوه‌ی سه‌روو» (چیوه‌ی بالا) از توابع منطقه بیتواته متولد شد. او ساکن شهر اربیل بود و در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب ایلول به کشور ایران آواره شد و در شهر نقده اقامت گزید. به دلیل شرایط نامساعد آوارگی، وضعیت سلامتی‌اش رو به وخامت نهاد و آثار زخم سال ١٩٦٩ موجب دردهای شدیدی برای او شد. به همین دلیل در سال ١٩٧٧ پس از دو سال آوارگی به کردستان عراق بازگشت و در روستای چیوه‌ی سه‌روو ساکن شد. او متأهل بود و نام همسرش عصمت عبدالرحمن بود و دارای ٧ فرزند به نام‌های صباح، محمد، ابراهیم، اسماعیل، نرمین، نازنین و نه‌وروزه بود.
کارنامه مبارزاتیشهید صالح علی سلیمان احمد، در سال ١٩٦٧ به انقلاب ایلول پیوست و در نیروی صفین به پیشمرگه تبدیل شد. در سال ١٩٦٩ در کوه «زینه‌تیر» در درگیری با ارتش عراق به شدت مجروح شد. او به مدت ٦ ماه تحت مداوا قرار گرفت و به دلیل تأثیر آن جراحت بر بدنش، دچار معلولیت شد، اما او همچنان به مبارزات پیشمرگایتی خود ادامه داد و تا شکست سال ١٩٧٥ در محدوده نیروی صفینِ شقلاوه بدون وقفه به پیشمرگایتی خود ادامه داد.
در آغاز شعله‌ور شدن مجدد انقلاب گولان پیشرو، به دلیل وضعیت نامناسب سلامتی و معلولیت نتوانست مشارکت فعالی در فعالیت‌های چریکی داشته باشد، اما فعالیت‌های تشکیلاتی و سازماندهی مخفیانه در محدوده کمیته محلی شقلاوه انجام داد. همچنین خانه‌اش به محلی برای استراحت نیروی پیشمرگه کمیته محلی شقلاوه تبدیل شده بود.
در سال ١٩٩١ همزمان با آغاز خیزش بزرگ کردستان عراق، دوباره سلاح به دست گرفت و دوشادوش پیشمرگه‌ها و در گردان «محمد چیوه‌ای» وابسته به کمیته محلی شقلاوه، در خیزش مردمی مردم کردستان شرکت کرد. او در آزادسازی شهرستان شقلاوه، شهرک کوری و شهر اربیل مشارکت داشت.
در ١١ مارس ١٩٩١ در داخل شهر اربیل و در مقابل «منظومه شمالی»، پس از درگیری سخت با سربازان رژیم بعث، یک گلوله آرپی‌جی به میان چند پیشمرگه اصابت کرد و صالح به همراه هفت همرزمش به شهادت رسیدند که عبارت بودند از: جعفر سلام، شهید حسن، شهید ملا طه، شهید محمد و شهید خاور.
منبع:آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.