احمد علی محمود در سال ١٩٢٧ در روستای ارگوش از توابع ناحیه شیروان مزن در شهرستان مرگه سور در استان اربیل متولد شده است، در تاریخ ٢١ ژوئن ١٩٣٢ به همراه خانواده‌اش به جمهوری ترکیه آواره شد، در سال ١٩٥٠ در اتحاد جماهیر شوروی زندگی مشترک خود را با خانم زار جمالی مولود تشکیل داد و صاحب سه دختر به نامهای گلناز احمد (١٩٥٢), گلبهار احمد (١٩٥٣), گلباغ احمد (١٩٥٦) بود. در سال ١٩٥٧ در اتحاد جماهیر شوروی رشته کشاورزی را در انستیتوی تاشکند به پایان رساند. در سال ١٩٥٩ به عنوان کارمند در اداره کشاورزی اربیل استخدام شد. در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب ایلول به عنوان پناهنده راهی پادشاهی ایران شد اما مجبور شد به کردستان جنوبی بازگردد، چرا که همسر و فرزندانش توسط رژیم عراق دستگیر شده بودند و برای دومین بار به عنوان کارمند به سر شغل خود بازگشت، به زبان‌های کردی، ترکی و روسی مسلط بود، در تاریخ ٢٤ مه ٢٠١٢ در شهر اربیل درگذشت و در قبرستان ذوالفقار در هریر به خاک سپرده شد.
کارنامه مبارزاتی
در سال ١٩٤٣ به صفوف انقلاب دوم بارزان پیوست و در نبردها شرکت کرد، در ١٩ اوت ١٩٤٥ به دستور دادگاه نظامی عرفی عراق، تمامی اموال منقول و غیرمنقول وی مصادره شد. در ١١ اکتبر ١٩٤٥ پس از شکست انقلاب دوم بارزان راهی کردستان ایران شد، در ٣١ مارس ١٩٤٦ در نیروی بارزان وابسته به ارتش جمهوری دموکراتیک کردستان در مهاباد به خدمت پیشمرگایتی پرداخت و آموزش نظامی دید و در جنگ‌های جبهه سقز در جمهوری دموکراتیک کردستان شرکت کرد، در جنگ‌های دفاع از جمهوری دموکراتیک کردستان مجروح شد.
همچنین از آن دسته پیشمرگه‌هایی بود که در ١٩ آوریل ١٩٤٧ از طریق خواکورک و دشت برازگر از خاک کردستان ترکیه به منطقه شیروان و مزوری بازگشت.
پس از بازگشتشان، ژنرال مصطفی بارزانی در ٦ مه ١٩٤٧ در روستای ارگوش جلسه‌ای با همرزمانش برگزار کرد و آنها را در ماندن یا رفتن به اتحاد جماهیر شوروی مخیر گذاشت، در آنجا تمام همرزمان تصمیم به ادامه راه و رفتن به سوی اتحاد جماهیر شوروی گرفتند، در ٢٢ مه ١٩٤٧ همراهی ژنرال مصطفی بارزانی را به سوی اتحاد جماهیر شوروی انجام داد و در جنگ گلی کتول (قطور) و جنگ پل ماکو شرکت کرد و مسئول دسته در جنگ‌ها بود، پس از سختی و خستگی بسیار، در ١٨ ژوئن ١٩٤٧ از رودخانه ارس که در مرز بین ایران و اتحاد جماهیر شوروی واقع است، به سوی شوروی عبور کرد.
پس از رسیدنشان به اتحاد جماهیر شوروی، در ١٩ ژوئن ١٩٤٧ به همراه تمام همرزمانش در شهر نخجوان جمهوری آذربایجان به مدت چهل روز در مجتمعی سرباز که با سیم خاردار محصور شده بود، قرار گرفتند و توسط گروهی از سربازان نگهبانی می‌شدند و از نظر خوراک و پوشاک و رفت و آمد همانند اسرای جنگی با آنها رفتار شد. سپس به دستور حکومت شوروی در مناطق آغدام، لاچین، آیولاغ و کلبجر در جمهوری آذربایجان تقسیم شدند. در ١٠ دسامبر ١٩٤٧ به پادگانی در کنار دریای خزر در باکو پایتخت جمهوری آذربایجان منتقل شدند و در تاریخ ٢٣ همان ماه لباس نظامی دریافت کردند و تحت نظارت افسران جمهوری آذربایجان روزانه هشت ساعت تمرین نظامی انجام می‌دادند. در عین حال روزانه به مدت چهار ساعت توسط برخی از همرزمانشان که سواد داشتند، درس یادگیری زبان کردی به آنها داده می‌شد.
پس از بدرفتاری جعفر باقروف با همرزمانش، تصمیم گرفته شد که اردوگاه نظامی در ٢٩ اوت ١٩٤٨ از جمهوری آذربایجان به مجتمع چرچوک در نزدیکی تاشکند پایتخت جمهوری ازبکستان منتقل شود و در آنجا نیز به تمرینات نظامی ادامه دادند.
در مارس ١٩٤٩ به همراه همرزمانش به صورت گروهی و دسته‌ای با قطار در میان روستاهای تعاونی اتحاد جماهیر شوروی تقسیم شدند و در مزارع کولخوزها (زمین‌هایی که مردم از حکومت اجاره می‌کردند و سپس سهم حکومت را پس می‌دادند) کار می‌کردند.
پس از تلاشی بسیار و فرستادن چندین نامه از طرف ژنرال بارزانی به استالین، سرانجام نامهای به دست استالین رسید که در آن بارزانی از دردهای همرزمان خود سخن می‌گوید و او نیز بلافاصله دستور تشکیل کمیته‌ای برای بررسی وضعیت همرزمان بارزانی می‌دهد و سرانجام تصمیم کمیته این می‌شود که همه آنها در شهر وریویسکی گرد هم آیند، بنابراین احمد علی محمود در ماه نوامبر ١٩٥١ به شهر وریویسکی در شوروی می‌رود.
در سال ١٩٥٨ جمهوری عراق به ریاست عبدالکریم قاسم تأسیس می‌شود، احمد علی محمود
در ١٦ آوریل ١٩٥٩ به همراه همرزمانش با کشتی گروزیا از طریق بندر بصره در جنوب جمهوری عراق به کردستان بازگشت.
در سال ١٩٦١ در انقلاب ایلول شرکت کرد، در سال ١٩٦١ مسئول توزیع آذوقه و مواد غذایی در جبهه‌های جنگ بود، در سال ١٩٧٠ دوباره به سر شغل پیشین خود در اداره کشاورزی اربیل بازگشت، در سال ١٩٩٣ بازنشسته شد، در تاریخ ١٦ دسامبر ٢٠١٠ در سیزدهمین کنگره حزب دموکرات کردستان به خاطر مبارزه و مقاومت در انقلاب دوم بارزان، جمهوری مهاباد، مسیر به سوی اتحاد جماهیر شوروی، انقلاب ایلول از سوی پرزیدنت مسعود بارزانی مدال بارزانی نامی به وی اعطا شد.
منابع:١- حامید گوهری، مدال بارزانی بالاترین نشان افتخار، جلد اول، (اربیل- چاپخانه حاجی هاشم- ٢٠١٥م).
٢- حمید گردی، چکیده تاریخ‌نامه، چاپ اول، (اربیل- انتشارات و پخش آراس- چاپخانه وزارت آموزش و پرورش - ٢٠٠٤م).
٣- حیدر فاروق السامرائی، ضیاء جعفر و دوره السیاسی و الاقتصادی فی العراق، (لندن- دارالحکمه- ٢٠١٦م).
٤- سفر یوسف میرخان، همه آرزوی بارزانی نامی آزادی ملتش بود، روزنامه خبات، ارگان حزب دموکرات کردستان، شماره ٣٧٢٤، اربیل، ١٤ مارس ٢٠١١م، ص ١١.
٥- شعبان علی شعبان، برخی اطلاعات سیاسی و تاریخی، چاپ سوم، (اربیل- چاپخانه روژهه لات- ٢٠١٣م).
٦- شوکت شیخ یزدین، یوبیل طلایی پیشمرگه، (پیرمام- چاپخانه خبات- ١٩٩٦م).
٧- صالح یوسف صوفی، گاه‌شماری کردستان و جهان، چاپ اول، جلد دوم، (دهوک- چاپخانه استانداری دهوک- ٢٠١٣م).
٨- صالح یوسف صوفی، گاه‌شماری کردستان و جهان، چاپ اول، جلد سوم، (دهوک- چاپخانه استانداری دهوک- ٢٠١٣م).
٩- عمر فاروقی، سردار دانا زندگی و مبارزات مرحوم ملا مصطفی بارزانی، چاپ دوم، (اربیل- چاپخانه وزارت آموزش و پرورش- ٢٠٠٢م).
١٠- عبدالرحمان ملا حبیب ابوبکر، عشیره بارزان میان ١٩٣١- ١٩٩١، چاپ اول، (اربیل- چاپخانه وزارت فرهنگ- ٢٠٠١م).
١١- عبدالله غفور، فرهنگ جغرافیای اربیل، (اربیل- انتشارات آکادمی کردی- چاپخانه حاجی هاشم- ٢٠١٥م).
١٢- کاروان محمد مجید، بارزانی‌ها از مهاباد تا شوروی، چاپ اول، (سلیمانیه- چاپخانه په‌یوند- ٢٠١١م).
١٣- مجله هتاو، شماره ١٥٤، سال ششم، اربیل، چاپخانه کردستان، جمعه، ١٥ آوریل ١٩٥٩، صص ٢، ٤.
١٤- در یادداشت‌های فرمانده شهید حه‌سو میرخان ژاژوکی، ٦٢ روز همراه بارزانی، رفتن بارزانی‌ها به اتحاد جماهیر شوروی، چاپ اول، (اربیل- چاپخانه فرهنگ- ١٩٩٧م).
١٥- لیث عبدالمحسن جواد الزبیدی، انقلاب ١٤ ژوئیه ١٩٥٨ در عراق، (بغداد- دارالرشید للنشر- ١٩٧٩م).
١٦- محمد صالح پیندرویی (جگرسوز)، زندگی فرهنگی و اجتماعی منطقه مزوری بالا، (اربیل- چاپخانه روژهلات- ٢٠٢٠م).
١٧- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد ١٩٣١- ١٩٥٨، (دهوک- چاپخانه خبات- ١٩٩٨م).
١٨- نجف‌قلی پسیان، از مهاباد خونین تا کرانه‌های ارس، مترجم: شوکت شیخ یزدین، چاپ اول، (پیرمام- جشن طلایی حزب دموکرات کردستان- ١٩٩٦م).
١٩- آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.