در مجموعه جستجو کنید و بر اساس دسته، زبان و تاریخ انتشار فیلتر کنید.
۲٬۰۳۸ نتیجه
عبدالمهیمن بارزانی در شهر اربیل در ١٥ ژوئیه ١٩٤٥ به دنیا آمد. او از خانواده مشیخه تکیه بارزان و از پیروان مولانا خالد نقشبندی (١٧٧٩-١٨٢٧) است. او فرزند شیخ سلیمان شیخ عبدالسلام بارزانی دوم است که همراه با رهبر بارزانی در مسیر او به اتحاد جماهیر شوروی در سال ١٩٤٧ شرکت کرد، و عضو رهبری جنوب - شرق کردستان (کنفرانس باکو) بود...
شهید فرمانده عبدالقادر حسن، پیشمرگ انقلاب‌های ایلول و گولان، در آغاز انقلاب شکوهمند ایلول سال ١٩٦١ هنگام ورود بارزانی خالد به منطقه زاخو با وی تماس گرفت، در سال ١٩٧٦ به انقلاب گولان پیوست و نقش برجسته‌ای در این انقلاب ایفا کرد، در روز ٢٤ ماه مه سال ١٩٧٧ در نبرد بیلمبیری به شهادت رسید.
الحاج خدر عمر، معروف به (حاج خدر)، در سال ١٩٥٦ در روستای بیغبار در منطقه باتیفا از توابع شهرستان زاخو به دنیا آمد، در سال ١٩٧٤ به انقلاب ایلول پیوست و از پیشمرگه‌های فوج چهارم حاجی قدو در زاخو شد که فرماندهی آن را عیسی سوار بر عهده داشت، پس از شکست انقلاب ایلول در سال ١٩٧٥ به منطقه خود بازگشت و بعدها به انقلاب گولان پیوست و در سال ١٩٨٣ در بیشتر نبردها با دسته‌های محو کودا شرکت کرد.
در شب ٢١ مارس ١٩٤٧، یعنی در روز اول عید نوروز که مصادف با سال ١٣٢٦ شمسی است، گروهی از نیروهای پیشمرگه بارزانی به رهبری سلیمان بگ درگله‌ای، زرار بگ درگله‌ای، علی آغا خیرزوکی، ملکو زیرو، ملا شین و تعدادی دیگر از فرماندهان پیشمرگه بارزانی تصمیم گرفتند به پایگاه نظامی ایران در قارنی حمله کنند.
این حماسه در دسامبر ١٩٨٢ ١٠ در سیانی گاره و در عمق ٧٠ کیلومتری منطقه‌ای که تحت کنترل دولت بعث بود، رخ داد؛ زمانی که نیروهای پیشمرگ به پایگاه‌ها و مقرهای نیروی کماندو و شبه‌نظامیان مزدور (جاش‌ها) حمله کردند و نیروهای دولتی در طول سه شبانه‌روز نبرد متحمل خسارات سنگینی شدند، و این نبرد بازتاب گسترده‌ای در سطح منطقه داشت.
پس از وقوع نبردهای قاراوه و مامشا میان نیروهای پیشمرگه جمهوری کردستان و ارتش ایران، می‌بینیم که نیروهای ایرانی برای سازماندهی مجدد نیروهای خود در منطقه و تدوین طرحی مناسب...
جعفر سلیمان علی چیی در سال ١٩٤٥ در روستای چیی از توابع شهرستان آمیدی در استان دهوک متولد شد. او در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب سپتامبر به ایران پناه برد و در نقده ساکن شد، سپس به مشهد منتقل شد و تا سال ١٩٧٩ در مشهد ماند. در همان سال به کرج بازگشت و در آنجا با ادریس بارزانی دیدار کرد. او تا سال ١٩٨١ در ایران ماند و در سال ١٩٨١ به کردستان جنوبی بازگشت و در شهر دهوک اقامت گزید.
این حماسه در ٣١ مه ١٩٨٢ در منطقه شارزور با مشارکت نیروهای پیشمرگه از احزاب کردستانی در جبهه «جود»، مانند حزب دموکرات کردستان، حزب سوسیالیست و حزب کمونیست روی داد و در جریان این حماسه ده‌ها تن از سربازان و مزدوران (جاش‌ها) کشته شدند و چهار تن از پیشمرگه‌ها به شهادت رسیدند، سپس نیروهای دولتی به اردوگاه سید صادق بازگشتند.
این نبرد در ٢٥ مه ١٩٧٧ در روستای بیلمبیر در شمال استان دهوک در منطقه برواری بالا میان نیروهای پیشمرگه وابسته به اقلیم اول فرماندهی موقت حزب دموکرات کردستان و ارتش رژیم درگرفت. دو طرف در این نبرد که با عقب‌نشینی ارتش پایان یافت، متحمل تلفات سنگینی شدند.
نبرد بیستانه در نتیجه حمله تیپ سوم ارتش عراق به نیروی دشت اربیل وابسته به پیشمرگه، به دلیل کشته شدن یک رئیس مزدور عرب‌تبار وفادار به دولت به نام «شیخ عنش» در بهار سال ١٩٦٨ رخ داد. پس از یک نبرد سه ساعته، نیروهای پیشمرگه توانستند حمله ارتش عراق را دفع کرده و تعدادی از افسران و سربازان را بکشند و نیروهای آن را وادار به عقب‌نشینی کنند.
پس از آنکه جمهوری کردستان در ١٧ دسامبر ١٩٤٦ دچار شکست شد، نیروهای بارزانی به رهبری ملا مصطفی بارزانی تصمیم گرفتند بار دیگر به وطن خود بازگردند...
پس از تمام آن نبردها و جنگ‌هایی که میان نیروهای بارزانی و ارتش ایران درگرفت، و در ٥ آوریل ١٩٤٧، تمامی نیروهای ایرانی که در آن زمان موفق شدند بار دیگر کنترل بیشتر مناطق تحت سلطه بارزانی‌ها را به دست بگیرند، با بهره‌گیری از افراد مسلح قبیله منگور، حمله‌ای گسترده را از چندین جهت علیه بارزانی‌ها آغاز کردند...
