رژیم‌های پی‌درپی عراق برای مقابله با انقلاب کرد، از همان ابتدا به هنر جنگی کُرد به دست کُرد متوسل شدند. مشخص است که پیامد آن تا حد زیادی از نظر سلطه‌گری و استحکام موقعیتشان، در قالب بهره‌مندی رژیم عراق قرار می‌گرفت، که آن هم مسلح کردن قبایل بود تا به عنوان یک نیروی جنگنده هم‌ردیف با ارتش عراق، در برابر انقلاب کرد ایستادگی کنند. علاوه بر آن، ایجاد بذر تفرقه و دشمنی و بروز مشکلات اجتماعی میان قبایل و اقشار و لایه‌های جامعه کردستان، مسلماً این موضع به ضرر کرد و به نفع حکومت تمام می‌شد، و بی‌شک این مورد نیز در چارچوب سیاست «تفرقه بینداز و حکومت کن» جای می‌گرفت. مشخص است که این افراد مسلح بر مبنای دسته‌ها و گروه‌ها و هنگ‌های سبک سازماندهی می‌شدند که توسط حکومت «سواران صلاح‌الدین» نامیده می‌شدند، اما توسط انقلاب و پیشمرگه‌ها به عنوان «جاش» شناخته می‌شدند، زیرا دلسوزانه در کنار نیروهای نظامی حکومت، به رژیم‌های پی‌درپی عراق خدمت می‌کردند، بنابراین نیروی پیشمرگه نیز با آنها مقابله کرده و در برابر حملات و یورش‌هایشان ایستادگی می‌کرد.
یکی از آن حملاتی که نیروی پیشمرگه برای پاسخ به موضع افراد مسلح مزدور (جاش) انجام داد، نبرد باکرمان بود که یکی از عملیات‌های پارتیزانی نیروی پیشمرگه بود که در عصر روز ٢٩ مارس ١٩٨٣ در منطقه شرمن و باکرمان رخ داد، که در آن نیرویی از پیشمرگه‌ها وابسته به کمیته مناطق آمیدی، آکری، شیخ‌آن و نیرویی وابسته به فرماندهی به چندین پایگاه مزدوران مسلح (جاش) یورش بردند. حمله دو ساعت به طول انجامید و در طول آن دو ساعت، نیروی پیشمرگه توانست طبق نقشه‌ای که ترسیم کرده بود، به هدف برسد و در نتیجه تلفات سنگینی به مزدوران مسلح وارد شد. از جانب نیروی انقلاب، یک پیشمرگه به نام شعبان غفار بیدوهی و چهار پیشمرگه دیگر به شهادت رسیدند.
منابع.-
مسعود بارزانی: بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد، جلد چهارم، ١٩٧٥-١٩٩٠ انقلاب گولان، بخش دوم، چاپ اول، چاپخانه روکسانا، ٢٠٢١.
-
هوزین مسعود سرنی: شورش ایلول در منطقه بهدینان ١٩٦١- ١٩٧٥، چاپ اول، ٢٠١٨.
-
مهند علی فرحان الجبوری: عشائر بارزان و دورها فی العراق(١٩٠٣-١١٩٥٨)، الطبعة الاولی، المطبعة دانشفر- ٢٠٢٣.
-
حاجی میرخان دولمه‌ری: جستجو در پی عدالت، چاپ دوم، چاپخانه اسرا، - تهران، ٢٠٢١.