در شب ١١ به ١٢ نوامبر ١٩٨٦ ارتش عراق با پشتیبانی توپخانه و هواپیماهای جنگی، حملات خود را به سمت مناطق اطراف زاخو که مقر کمیته منطقه زاخو حزب دموکرات کردستان در آن قرار داشت، آغاز کرد. عملیات نظامی ارتش و نیروهای شبه‌نظامی دولت ارتفاعات «دلایی» را دربر گرفت؛ به همین دلیل ارتباط کمیته منطقه زاخو و نیروی پیشمرگه آن منطقه با سایر مناطق قطع شد. برای رساندن خبر این حمله دولت، کمیته منطقه دهوک با رهبری انقلاب تماس گرفت که درگیری شدیدی در مرز دو منطقه دهوک و زاخو وجود دارد. هواپیماهای جنگی به شدت سنگرهای پیشمرگه‌ها را بمباران می‌کردند. در اثر این بمباران هوایی در روستای «کانی پونگ»، یک فرد سالخورده به نام حاجی نبی به شهادت رسید و چهار زن و کودک مجروح شدند. همچنین در روستای «زیوه» نزدیک مقر شاخه یک حزب دموکرات کردستان، بمباران هواپیماها ادامه داشت و در همان‌جا نیز یک پیرمرد دیگر به شهادت رسید([1]).
مشخص است که هدف دولت عراق از حملات و یورش‌ها به مقرها و سنگرهای پیشمرگه‌ها در ناحیه بادینان، خاموش کردن صدا و نماد انقلاب در برابر فعالیت‌ها و حملاتی بود که به صورت مداوم در مناطق مختلف به شیوه چریکی با نیروهای دولتی مقابله می‌کردند؛ از جمله ضربه زدن به پست‌های نگهبانی، پایگاه‌ها و مقرهای نظامی و مین‌گذاری در مسیرها. بی‌تردید این امر خسارات جانی و مادی زیادی را برای نیروهای نظامی عراق از یک سو به همراه داشت و از سوی دیگر دولت را در شرایط خطرناکی قرار داده بود که پیوسته آسودگی نداشته باشد([2]). زیرا شاخه‌ها و کمیته‌های منطقه و سازمان‌ها و نیروی پیشمرگه در مناطق به گونه‌ای توزیع شده بودند که هر کدام در مکان و محدوده اختیارات خود فعالیت می‌کردند([3]).
حملات و یورش‌های ارتش و نیروهای شبه‌نظامی دولت به مقرها و سنگرهای پیشمرگه‌ها به مدت چند روز در مرز دو منطقه دهوک و زاخو ادامه داشت. در ١٣ اکتبر ١٩٨٦ منطقه دهوک با رهبری انقلاب اعلام کرد که فشارها و یورش‌های فشرده دولت به منطقه زاخو رسیده و کنترل مقر منطقه را در دست گرفته است و هواپیماها همچنان به بمباران منطقه ادامه می‌دهند. شایان ذکر است مقاومت نیروی پیشمرگه و سنگر گرفتن در برابر نیروهای دولتی، به‌ویژه شبه‌نظامیان مزدور (جاش)، باعث شد که در ساعت چهار بعدازظهر ١٤ اکتبر ١٩٨٦ پیشروی و حملات آنها شکست بخورد([4]).
این حملات و یورش‌های ارتش و نیروهای شبه‌نظامی عراق به مناطق انقلاب، بیانگر این حقیقت است که دولت همواره در تلاش بوده است قدرت و حاکمیت خود را به تمام مناطق کردستان برساند، انقلاب را در تمامی نواحی ساکت کند و فعالیت‌هایشان را متوقف نماید.
منابع:- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد، جلد چهارم، 1975-1990 انقلاب گولان، بخش دوم، چاپ اول، انتشارات روکسانا، 2021.
- شمال زیباری، برخی حقایق پنهان در انقلاب گولان، چاپ اول، انتشارات روژهلات، اربیل – 2015.
- حاجی میرخان دولمری، جستجو به دنبال عدالت، جلد اول، چاپ دوم، کردستان – ٢٠٢١.
[1] - مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد، جلد چهارم، 1975-1990 انقلاب گولان، بخش دوم، چاپ اول، انتشارات روکسانا، 2021، ص٦٣.
[2] - شمال زیباری، برخی حقایق پنهان در انقلاب گولان، چاپ اول، انتشارات روژهلات، اربیل – 2015، ص٣٤٥.
[3] - حاجی میرخان دولمری، جستجو به دنبال عدالت، جلد اول، چاپ دوم، کردستان، ٢٠٢١، ص٢٥١.
[4] - مسعود بارزانی، همان منبع، ص ٦٤.