جلال عبدالمحمد خان، معروف به جلال لاورانی، در سال ١٩٣٦ در روستای لاوران از توابع استان حلبچه متولد شد، تا مقطع ابتدایی تحصیل کرد و متأهل بود. در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب ایلول، به کشور ایران آواره شد و در اردوگاه سریاس در نزدیکی شهر پاوه ساکن شد و سپس به شهر مغان در استان آذربایجان شرقی منتقل گردید و مدتی نیز به بیله‌سوار در مرز بین ایران و اتحاد جماهیر شوروی سابق انتقال یافت. در سال ١٩٩٢ به کردستان جنوبی بازگشت و در شهر سلیمانیه ساکن شد.
در سال ١٩٥٨ پس از بازگشت بارزانی به صفوف حزب دموکرات کردستان پیوست، در سال ١٩٦١ به نیروی پیشمرگه انقلاب ایلول ملحق شد و پیشمرگه گشت، در سال ١٩٦٢ به عنوان گروهبان در گردان ٦ بمو که فرمانده آن فاضل طالبانی بود منصوب شد، در سال ١٩٦٣ در نبرد چهار کلاو شرکت کرد. در سال ١٩٦٤ در چندین نبرد مشهور از جمله نبرد بنه‌باریک، پرویزخان، محمود قجر و نبرد خانقین شرکت کرد.
در اواخر سال ١٩٦٤ به عنوان سرجوخه سراوی شمشیر کول منصوب شد، در سال ١٩٦٥ ارتش عراق به پنجوین حمله کرد، او تحت فرماندهی عبدالوهاب اتروشی با دسته‌ای از پیشمرگه‌ها در نبرد هومرینه در ملکه پنجوین نزدیک نالپاریز شرکت کرد، در آن حمله مین به پای او برخورد کرد و پای چپش را از دست داد.
در سال ١٩٦٥ برای مداوای پای خود به بیمارستانی در شهر سنندج فرستاده شد، از آنجا به شهر تهران منتقل شد و در آن بیمارستان تحت عمل جراحی قرار گرفت و پایش از زیر زانو قطع شد و تحت نظر پزشک مدتی استراحت کرد.
در سال ١٩٦٧ به نیروی خبات در سوسکان در نزدیکی طویله بازگشت که عبدالوهاب اتروشی فرماندهی نیرو را بر عهده داشت، در همان سال به عنوان سرجوخه ستاد نیرو منصوب شد و در پایگاه نیرو انجام وظیفه کرد. در سال ١٩٦٨ به عنوان سرجوخه نه‌ورولی در نزدیکی حلبچه منصوب شد و در نبردها شرکت کرد. در سال ١٩٧٠ پس از توافق ١١ مارس با درجه سرجوخه در خانه خود ماند و به کار تشکیلاتی پرداخت. در سال ١٩٧٤ پس از آنکه دولت عراق جنگ علیه نیروی پیشمرگه کردستان را از سر گرفت، دوباره به نیروی پیشمرگه انقلاب پیوست و گردان پنج حلبچه را تشکیل دادند و او معاون فرمانده گردان شد و در نبرد سرتیز و گلوی عمرآقا در ناحیه دیانا شرکت کرد.
در سال ١٩٧٩ به اردوگاه زیوه بازگشت و درجه مسئول کمیته منطقه‌ای چمچمال در شاخه آزادی را دریافت کرد. در ٤ اکتبر سال ١٩٧٩ در نهمین کنگره حزب دموکرات کردستان شرکت کرد. در سال ١٩٨٠ پس از آغاز جنگ بین عراق و ایران به کردستان جنوبی بازگشت و در مرز هورامان با ٤٠ پیشمرگه، نیروی سیروان را تشکیل دادند و در منطقه شمیران استان حلبچه انجام وظیفه کردند، سپس به دربندیخان رفتند و از آنجا پایگاه خود را به روستای لاوران منتقل کردند.
در سال ١٩٩١ با ٦٠ پیشمرگه در قیام مردمی کردستان جنوبی و آزادسازی شهر کرکوک شرکت کرد، در سال ١٩٩٢ به عنوان عضو شاخه چهار حزب دموکرات کردستان در شهر سلیمانیه منصوب شد. در سال ٢٠٠٠ درجه عضویت سازمان ایلول در شهر سلیمانیه را دریافت کرد.
در ١٦ اوت ١٩٩٦ در جشن طلایی حزب دموکرات کردستان، به دلیل خدماتی که ارائه کرده بود، توسط رئیس مسعود بارزانی مدال بارزانی به او اهدا شد.
منبع:آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.