دولت عراق زمانی که در 1974 علیه انقلاب ایلول اعلام جنگ کرد، یک حمله همه‌جانبه علیه کردستان آغاز نمود. از آنجا که مقر رهبری انقلاب در منطقه بالکایتی قرار داشت، ارتش عراق حملات خود را در آنجا متمرکز کرد، اما هیچ منطقه دیگری را که تحت کنترل انقلاب بود نادیده نگرفت. در عوض، تمام جوانب انقلاب تحت پوشش کارزار نظامی ارتش عراق قرار گرفت. با این حال، پیشمرگه‌ها به‌شدت مقاومت می‌کردند، به‌طوری که کاروانهای ارتش عراق در حین حرکت به سمت غرب به طرف الکا، به‌طور مداوم توسط نیروهای پیشمرگه در دهوک گلوله‌باران می‌شدند. هنگامی که فعالیتهای نظامی زیادی در منطقه وجود داشت، گروه خاصی از پیشمرگه‌ها که یک خمپاره‌انداز (120 میلی‌متری) در اختیار داشتند و در غار سمته مستقر بودند، مسئولیت گلوله‌باران کاروان خودروهای ارتش عراق را بر عهده گرفتند.
در اوایل اکتبر 1974، حدود 10 خودروی نظامی و خودروی زرهی، یکی از اعضای رهبری حزب بعث به نام عبدالفتاح یاسین را که عازم پادگان نیروی 18 از لشکر 1 ارتش بود، همراهی می‌کردند. پیشمرگه‌ها آن‌ها را با خمپاره‌اندازهای خود هدف قرار دادند و گلوله‌باران کردند. یک گلوله خمپاره به یک خودروی زرهی اصابت کرد و تمام سربازان داخل آن را کشت. با این حال، عبدالفتاح جان سالم به در برد. رهبر بعثی پس از بازگشت به موصل، تمام واحدهای نظامی و مزدوران (جاش) را در طول مرز جمع کرد و به نیروهای پیشمرگه حمله کرد تا کنترل کوه سیاه، غار طهسا و غار سمته را به دست گیرد.
واحدهای ارتش عراق در حمله به مناطق تحت کنترل انقلاب شامل نیروی 18، نیروی 5، لشکر 2، توپخانه و مزدوران قبایل کوچر، دوسکی، سورچی، زیباری و هرکی بودند. در نتیجه، یک درگیری طولانی به مدت یازده روز ادامه یافت. گردان‌های علی علی و میرانی به عنوان نیروهای پشتیبانی به میدان نبرد رسیدند. ارتش عراق ابتدا به کوه سیاه حمله کرد که توسط گردان 1 از نیروهای دهوک به فرماندهی نعمان صمد دفاع می‌شد. سپس، ارتش عراق حمله را با گلوله‌باران شدید مواضع پیشمرگه و جنگل آغاز کرد و پس از آن پیاده‌نظام و مزدوران به کوه سیاه حمله کردند. در اثر گلوله‌باران سنگین، پنج شهید و حدود 40 مجروح در روز اول بر جای ماند. کوه سیاه توسط ارتش تصرف شد.
سپس نیروهای دهوک از چهار مسلسل، یک خمپاره‌انداز 120 میلی‌متری و یک خمپاره‌انداز 82 میلی‌متری برای گلوله‌باران ارتش در کبری بسکی، غار طهسا و غار سمته در مقابل کوه راش استفاده کردند تا از ایجاد موقعیت قوی و تأمین نقاط نظامی توسط ارتش عراق جلوگیری کنند. فرمانده نیرو، عبدالرزاق گرماوی، شخصاً شاهد گلوله‌باران بود. یک هفته بعد، آن‌ها برای یک ضدحمله برنامه‌ریزی کردند. آن‌ها نیرویی متشکل از 40 پیشمرگه را برای حمله جمع کردند که اکثر آن‌ها از بخش مهندسی نیروهای دهوک بودند و توسط قادر الیکینی هدایت می‌شدند. با یک طرح نظامی دقیق، آن‌ها شبانه حرکت کردند و در پایه کوه سیاه در یک جنگل متراکم پنهان شدند. آن‌ها تمام تجهیزات نظامی و غذای خود را همراه داشتند.
استراتژی حمله پیشمرگه به شرح زیر بود: در هنگام غروب روز بعد، زمانی که گلوله‌باران متوقف شد، پیشمرگه‌ها ناگهان به پایگاه‌های نظامی حمله کردند. این عملیات طبق انتظار پیش رفت. به گردان 1 نیز دستور داده شد که اگر 40 پیشمرگه به موقعیت‌های خود منتقل شدند، به کوه غرب کوه سیاه حمله کند. نبرد پس از آغاز حملات از هر دو طرف به مدت یک ساعت ادامه یافت. نیروهای پیشمرگه در آن یک ساعت کنترل کل کوه را در دست گرفتند و خسارات سنگینی به سربازان ارتش عراق و مزدوران وارد کردند. 21 سرباز کشته شدند، بسیاری دیگر زخمی شدند و بقیه فرار کردند. علاوه بر این، شش سرباز به اسارت گرفته شدند و به رهبری در بالکایتی فرستاده شدند.
دستاوردهای پیشمرگه در این نبرد شامل 14 کلاشنیکف، یک آرپی‌جی، تعداد زیادی گلوله و حدود 10,000 مین بود که به دست پیشمرگه‌ها افتاد. علاوه بر این، مقدار قابل توجهی گلوله‌های خمپاره 60 میلی‌متری، 82 میلی‌متری و 120 میلی‌متری، پوشاک و تجهیزات نظامی ضبط شد. شش سرباز پیشمرگه در جریان نبرد برای تصرف کوه سیاه به شهادت رسیدند و بیست نفر دیگر مجروح شدند. مهم است که توجه داشته باشید که ارتش عراق پس از این حمله تا زمان سقوط انقلاب 1975 دیگر هیچ حمله‌ای به نیروهای پیشمرگه در استان دهوک انجام نداد.
منابع:-
مسعود بارزانی: بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد، جلد سوم، بخش دوم، انقلاب ایلول ١٩٦١-١٩٧٥، چاپ اول - اربیل، ٢٠٠٤.
-
سنگر ابراهیم خوشناو: رویدادهای نظامی انقلاب ایلول 1970-1975، چاپ اول، چاپخانه دانشفر، اربیل، 2022.
-
هژین مسعود سرنی: شورش ایلول در منطقه بهدینان ١٠٦١- ١٩٧٥، چاپ اول، ٢٠١٨.
-
ابراهیم جلال: کردستان جنوبی و انقلاب ایلول، ساختن و ویران کردن ١٩٦١-١٩٧٥، چاپ چهارم، ٢٠٢١