شهید جمال حمزه وسو حسین، در سال ١٩٤٩ در روستای زیارت از توابع ناحیه حیران به دنیا آمد. روستایی بود و تا مقطع ابتدایی تحصیل کرد، متاهل بود و نام همسرش سامیه رشاد بود، دارای سه دختر به نام‌های ادیبه، کژال و فریده بود.
کارنامه مبارزاتیدر سال ١٩٦١ و در آغاز انقلاب ایلول، همراه با محمود کاوانی، جمال و برادرش کمال پیشمرگ شدند و برای انجام وظیفه به کوه سفین رفتند. سال ١٩٦٢ و پس از شهادت محمود کاوانی نزد هاشم باپیر می‌روند و به مبارزات پیشمرگانه‌ی خود ادامه می‌دهند. سپس به منطقه شقلاوه در شاخه دوی حزب دموکرات کردستان منتقل می‌شوند و به مبارزات پیشمرگانه و سیاسی خود ادامه می‌دهند و در عین حال ارتباطشان با هاشم باپیر باقی می‌ماند و به عنوان پیشمرگ در کنار او در جنگ‌ها و حماسه‌ها شرکت می‌کنند.
سال ١٩٦٦ جمال و کمال و پدرشان به گردان هفت آکو به فرماندهی عباس آغا وابسته به لشکر دوی حزب دموکرات کردستان منتقل می‌شوند، حمزه وسو پدرشان درجه سرلقی (گروهبان دوم) دریافت می‌کند و جمال و کمال برادرش درجه سرپلی (گروهبان) دریافت می‌کنند، سال ١٩٦٩ حمزه وسو پدرشان شهید می‌شود و آن‌ها تا شکست انقلاب ایلول سال ١٩٧٥ به مبارزات پیشمرگانه‌ی خود ادامه می‌دهند.
سال ١٩٧٥ و پس از شکست انقلاب، آواره کشور ایران می‌شوند و در شهر نقده ساکن می‌گردند، در همان سال دوباره به ملا غریب ملحق می‌شوند و به عنوان پیشمرگ کمیته منطقه‌ای به مبارزات پیشمرگانه‌ی خود ادامه می‌دهند. سال ١٩٧٩ در کنگره نهم حزب دموکرات کردستان در شهر زیوه واقع در کردستان شرقی شرکت می‌کنند، پس از کنگره همچنان به عنوان پیشمرگ شاخه دو باقی می‌مانند و در گردان هاشم باپیر وابسته به کمیته منطقه‌ای شقلاوه، به مبارزات پیشمرگانه‌ی خود ادامه می‌دهند، پایگاهشان در کوپره و کونلاجان بوده است.
سال ١٩٨٣ نیروهای وابسته به کمیته شاخه دو به همراه بخشی از نیروی کمیته شاخه یک بر روی کوه قندیل و روستاهای اطراف شهرک رانیه و قلادزه تقسیم می‌شوند، بنابراین بخشی از نیروی ملا غریب و هاشم باپیر و حه‌سو میرخان ژاژوکی و چند پیشمرگ کمیته شاخه یک به ارتفاعات روستای اینزه و لیوژه در پشت شهرک قلادزه می‌روند. در تاریخ ١٣ اوت ١٩٨٣ نیروی بزرگی از اتحادیه میهنی با راهنمایی اهالی منطقه حمله بزرگی به این سنگر پیشمرگ انجام می‌دهند، پس از جنگی سخت و تن‌به‌تن، جمال و برادرش کمال در یک سنگر شهید می‌شوند، همراه با آنان در آن حمله گروهی از پیشمرگان و فرماندهان شهید شدند که عبارت بودند از شهید امیر عاز معروف به شهید کاکو، شهید سردار امیر عاز معروف به سردارِ شهید کاکو، شهید قادر، شهید مامند ویسی همچنین نیروی کمیته شاخه یک به صورت زنده به دست نیروهای اتحادیه میهنی می‌افتند، تعدادشان هشت پیشمرگ بوده است، توسط مسئولان اتحادیه میهنی به عنوان اسیر جنگی تیرباران شده و به شهادت می‌رسند، در همان جنگ هاشم باپیر به عنوان فرمانده نیرو بسیار به سختی زخمی می‌شود و اکنون نیز به دلیل آثار آن زخم دچار معلولیت شده است. شهید جمال پدرش نیز شهید دوران انقلاب ایلول است.
به دستور رئیس مسعود بارزانی در سال ٢٠٠٩ با مراسمی شایسته پیکر آن شهدا به شهرک گوره تو در محدوده شهرستان مرگسور منتقل شد و در آنجا به خاک سپرده شدند.
منبع:آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.