Piştî hemû wan şer û pevçûnên ku di navbera hêzên Barzanî û Îranê de qewimîn, di 5ê Nîsana 1947an de hemû hêzên Îranê yên ku di wê demê de karîbûn piraniya herêmên di bin desthilata Barzaniyan de careke din kontrol bikin, êrîşeke berfireh ji çend aliyan ve li ser Barzaniyan pêk anîn bi sûdwergirtina ji çekdarên eşîra Mengûr, di yek ji bereyên şer de ku li bilindahiyên Gerd Keşan bû, şerek di navbera artêşa Îranê ya ku bi topên 105 mm û 75 mm û piştgiriya hewayî hatibû çekdarkirin, û 150 Pêşmergeyên Barzanî bi fermandariya Ehmed Mergûrî de qewimî, di wî şerî de piştî şerekî dijwar ew bilindahî ketin destê artêşa Îranê, bi vî awayî artêşa Îranê herêma Şinoyê bi temamî kontrol kir.
Di wê demê de, tank û komek ji hêzên siwarên Lûristanê yekem kom bûn ku gihîştin nava bajarê Şinoyê, Barzaniyan paşvekişiyan ber bi newala Gelas û ji wir ber bi Gaderê ve, lê berî vegera wan, di 8ê Nîsana 1947an de û hevdem bi paşvekişîna wan, Barzaniyan karîbûn yek ji balafirên hêza hewayî ya Îranê ku bi dijwarî bombebaranî hêzên wan dikir bixin xwarê, ku di encamê de yek ji pîlotan hat kuştin û yê din bi parêşûtê rizgar bû, ji bo sivikkirina barê li ser milê xwe, wan dîlên ku di şerên berê de girtibûn azad kirin, ku 18 efserên artêşê yên hatibûn girtin di nav de bûn, ligel lîwayê duyem Hemîd Cihanbanî, ew bi rêya Seyîd Ebdullah Gîlanî azad kirin û radestî artêşa Îranê kirin, lîwayê Cihanbanî di 10ê Nîsana 1947an de hat azadkirin, dema ku Barzaniyan ber bi sînorê Îran û Îraqê ve paşvekişiyan, Şêx Ehmed Barzanî nameyek ji berpirsiyarê artêşê Hemayûnî re nivîsand, tê de topên ku di destê Barzaniyan de bûn wiha wesif kir: ((Hêzên we ne ku êrîşî me kirin, me tu êrîşek nekir, derbarê topan de, we topek bi hemû amûrên wê ve li Şinoyê desteser kir, topeke din li axa Îranê ma, hûn dikarin bi rêya Şêx Ebdullah lê bigerin û cihê wê bibînin û bistînin, ji ber ku me heywan nebûn ji bo kişandina wê topê, lewra me ew bi xwe re nebir. Balafirên we her roj nêzîkî bîst kes ji jin û zarokên me dikujin, derbarê dîlan de, me hemû efser û yên din radestî Şêx Ebdullah kirin, Cihanbanî me radestî Seyîd Kemal kir)), herwiha Şêx Ehmed Barzanî di nameya xwe de ji Îraniyan daxwaz kir: ((Bila balafirên we dest ji bombebarankirina jin û zarokan berdin, ev karekî ne mirovî ye û li dijî hemû qanûnên navneteweyî ye, bila xwe jê dûr bigirin)). Bi vî awayî Barzaniyan dest bi paşvekişîna rêkûpêk ber bi axa Îraqê kirin.
Çavkanî:1- Sipehbed Mihemed Kazimî, Serheng 2yê stada Menûçehr Elborz, Tarîxî pencah saley nîroy zemînî şahnişahî Îran, Tehran, 2535.
2- Necefqulî Pesiyan, Ez Mehabadî xwênîn ta kerane-y Eres, şîrketî sehamî çap, Tehran, 1328.
3- Huseyn Elî Rezm Ara, Ferhengî coğrafyayî Îran (abadîha) ustanî 3 û 4 Azerbaycan, Tehran, intîşaratî dayrey coğrafyayî stadî erteş, 1330.
4- Ebbas Xezalî Mîrxan, Le Mehabadewe ta Gader, çapî dûwem, (Hewlêr- çapxaney Minare- 2007).
5- Elî Esxer Ehsanî, Xatîratî ma ez qiyamî efseranî Xorasan, Tehran, neşrî elm, 1378.
6- Efrasiyaw Hewramî, Peywendiyekani Kurdistan û Azerbaycan û heresehênanî her dûla le salî 1946 (le belgew serçawekan da), (dezgay çap û pexşî serdem- Silêmanî- 2008).