به دنبال دومین کنفرانس اتحادیه دانشجویان کردستان در ماه اوت 1964، شاخه‌های این سازمان در مراکز آموزشی و شهرهای مختلف کردستان و عراق فعالیت خود را به طور فعال از سر گرفتند. برای سازماندهی بهتر امور، دبیرخانه دانشجویان تصمیم گرفت یک جلسه جامع در طول تعطیلات میان‌ترم تحصیلی 1964-1965 برگزار کند1.
در فوریه 1965، جلسه‌ای در منطقه قره‌داغ در جنوب استان سلیمانیه با حضور نمایندگانی از تمامی شاخه‌های سازمان در شهرهای مختلف کردستان و عراق، با تمرکز ویژه بر منطقه بادینان برگزار شد. حدود چهل نفر در این جلسه شرکت کردند و علی شینگاری از سوی دفتر مرکزی حزب برای نظارت بر جریان امور اعزام شد2.
این جلسه که یک روز به طول انجامید، چندین تصمیم کلیدی اتخاذ کرد. یکی از مهم‌ترین آن‌ها تجدید حمایت از انقلاب و تصمیم به ابقای دبیرخانه یا کمیته تدارکاتی منتخب در دومین کنفرانس تا زمان کنگره بعدی بود..3
در مقابل، جناح منشعب شده از حزب و سازمان که با دفتر سیاسی همسو شده بود، با صدور بیانیه‌ای با این جلسه مخالفت کرد. این اقدام تنش‌های داخلی درون سازمان را تشدید کرد4.
اندکی پس از این جلسه، اختلافات و درگیری‌هایی در رهبری اتحادیه دانشجویان کردستان پدیدار شد. در نتیجه، چندین عضو سازمان را ترک کردند و برخی از رهبران از نقش‌های خود فاصله گرفتند. از جمله افراد تحت تأثیر، بکر حسین، عضو دبیرخانه، به جناح منشعب دفتر سیاسی پیوست و متعاقباً از اتحادیه دانشجویان کردستان اخراج شد. عبدالکریم فندی به نیروهای پیشمرگه انقلاب ایلول پیوست و جلال حمه‌علی نیز صفوف سازمان را ترک کرد..
در واکنش به چالش‌های پیش روی اتحادیه دانشجویان کردستان (KSU) و برای رسیدگی به مشکلات انباشته شده، دبیرخانه تصمیم به برگزاری یک کنفرانس اضطراری برای تسریع آمادگی برای پنجمین کنگره گرفت. این کنفرانس در ژوئن 29، 1966، در ناوپردان، منطقه بالکایتی برگزار شد. تصمیمات مهمی اتخاذ شد، از جمله تشکیل کمیته تدارکاتی برای پنجمین کنگره که برای تابستان 1967 برنامه‌ریزی شده بود. کنفرانس همچنین بر ادامه حمایت از انقلاب و دفاع از منافع حرفه‌ای و علمی دانشجویان کرد تأکید کرد..
برگزاری کنگره:همانطور که در کنفرانس ناوپردان تصمیم گرفته شد و با توجه به وضعیت پیچیده‌ای که سازمان با آن روبرو بود، کنگره از ژوئیه 13 تا 15، 1967 برگزار شد. این رویداد تحت شعار «ای دانشجویان، برای حقوق دانشجویان مبارزه کنید و عراقی دموکراتیک، پارلمان و خودمختاری برای کردستان بسازید.» برگزار شد. در این کنگره هفتاد نماینده از شاخه‌ها و کمیته‌های محلی سازمان، از جمله نمایندگان دانشکده‌های بغداد و موصل، و همچنین مؤسسات و مدارس متوسطه از بخش‌های مختلف کردستان شرکت کردند. این جلسه در منطقه شوان استان کرکوک و با حضور احمد جرجیس اتروشی، نماینده رئیس مصطفی بارزانی، برگزار شد.:
پیش‌نویس برنامه و اساسنامه سازمان با برخی اصلاحات توسط اعضای کنگره تصویب شد. عبدالکریم حسن به عنوان رئیس و نوزاد علی محمد به عنوان دبیر انتخاب شدند. دبیرخانه جدید با رأی نمایندگان کنگره انتخاب شد و شامل اعضای زیر بود::
1- انور عبدالله، عضو دبیرخانه
2- قادر حمدامین، عضو دبیرخانه
3- جواد محمد شروانی، عضو دبیرخانه
4- حمه‌زیاد اسماعیل، عضو دبیرخانه8.
کنگره چندین تصمیم مهم اتخاذ کرد، از جمله::
- تقویت روابط با سازمان‌های دانشجویی ترکیه و سوریه.
- دفاع از تأسیس دانشگاه در کردستان.
- اخراج عبدالوهاب طالبانی و فارس جوکل هاویز از سازمان به دلیل ارتباط آن‌ها با دولت مرکزی.
- تضمین پذیرش دانشجویان کرد در دانشکده‌ها و دانشگاه‌های عراق بر اساس توزیع منطقه‌ای.
- ترویج کُردی‌سازی آموزش در تمامی سطوح در سراسر کردستان، با تأکید ویژه بر استان موصل.
- تسهیل پذیرش دانشجویان کرد در دانشکده‌های نظامی، پلیس و هوانوردی.
- رسیدگی به وضعیت دانشجویانی که به انقلاب پیوسته بودند.
- تأمین یک نماینده برای سازمان در شورای رهبری انقلابی.
تصمیمات دیگری نیز برای پیشبرد اهداف سازمان اتخاذ شد9.
در نوامبر 1967، رهبری جدید مجله «خه‌باتی قوتابیان» را به عنوان نشریه رسمی اتحادیه دانشجویان راه‌اندازی کرد. با این حال، دوره تصدی کارکنان کوتاه بود. چهار ماه بعد، عبدالکریم حسن از سمت خود به عنوان رئیس اتحادیه استعفا داد و نوزاد علی محمد به نیروهای پیشمرگه پیوست. در نتیجه، انور عبدالله به عنوان رئیس جدید اتحادیه دانشجویان کردستان منصوب شد و عبدالقادر حمدامین نقش دبیر را بر عهده گرفت10.
اندکی پس از آن، درگیری‌هایی در درون رهبری جدید بروز کرد. کادرهای مستقر در بغداد احساس کردند که در پنجمین کنگره نمایندگی کافی ندارند و متعاقباً کمیته‌ای برای نظارت بر کمیته سازماندهی بغداد تشکیل دادند که آن را «کمیته سازماندهی اصلی بغداد» نامیدند. با شروع به کار این کمیته، گروه رهبری جدیدی برای اتحادیه به شرح زیر انتخاب شد::
1- فرهاد عونی حبیب، رئیس کمیته
2- جلال خوشناو، عضو کمیته
3- رنج نوری شاويس، عضو کمیته
4- جواد محمد شروانی، عضو کمیته
5- عادل فاضل لیلانی، عضو کمیته
6- فریدون عثمان، عضو کمیته11.
در 1968، کمیته سازماندهی اصلی بغداد برای نظارت بر عملیات شاخه‌های کرکوک، سلیمانیه و موصل با آن‌ها ارتباط برقرار کرد تا به نقاط ضعف موجود در دبیرخانه رسیدگی کند. در همان سال، آن‌ها یک جشن نوروزی آزاد در دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه بغداد برگزار کردند که حدود دویست دانشجوی کرد و عرب در آن شرکت کردند12.
به دلیل فاصله فیزیکی بین آن‌ها، دبیرخانه اتحادیه دانشجویان کردستان و کمیته اصلی در بغداد هماهنگی محدودی داشتند. در نتیجه، سازمان مستقر در بغداد کنترل بیشتری بر اتحادیه اعمال می‌کرد. در ژوئیه 1968، شاخه اربیل و دبیرخانه کنگره پنجم با رئیس مصطفی بارزانی در روستای حاجی عمران در استان اربیل دیدار کردند، زیرا شاخه اربیل دیگر نمی‌توانست به طور مؤثر با دبیرخانه هماهنگ شود13.
این مسئله عدم هماهنگی تا پاییز 1969 ادامه یافت. در آن زمان، هیئتی از حزب دموکرات کردستان (پارتی) دفتر سیاسی در بغداد با کمیته سازماندهی اصلی بغداد دیدار کرد. تصمیم گرفته شد که یک جلسه مشترک برای هر دو گروه در روستای ناوپردان، در مقر دفتر سیاسی پارتی برگزار شود. در فوریه 6، 1970، در غیاب رئیس اتحادیه دانشجویان کردستان، این جلسه برگزار شد که منجر به تشکیل «دفتر سازمان مرکزی» برای هر دو طرف شد که ساختار آن به شرح زیر بود:
1- فرهاد عونی، رئیس دفتر مرکزی
2- انور عبدالله، عضو دفتر مرکزی
3- جلال سلیم خوشناو، عضو دفتر مرکزی
4- قادر حمدامین، عضو دفتر مرکزی
5- رنج نوری شاویس، عضو دفتر مرکزی
6- عادل فاضل لیلانی، عضو دفتر مرکزی.
پس از تأسیس دفتر سازمان مرکزی جدید، وظایف به شرح زیر تقسیم شد:
- فرهاد عونی و جلال خوشناو - ناظر بر سازمان‌های دانشگاه بغداد، مدارس استان بغداد، مدارس استان سلیمانیه و مدارس خانقین.
- جواد محمد شیروانی - رئیس سازمان‌های دانشگاه بصره.
- قادر حمه امین - رئیس سازمان مدارس استان اربیل.
- رنج نوری شاویس و انور عبدالله - رئیس سازمان‌های دانشگاه موصل و مدارس استان موصل.
- عادل فاضل لیلانی و فریدون عثمان - رئیس سازمان‌های استان کرکوک.
- بغداد به عنوان مرکز قدرت تعیین شد16.
منبع:1. آرشیو دانشنامه پارتـی (kdp).