عملکرد دیرینه دولت بعث در کنار گذاشتن کردها از مشارکت در اداره کشور و محروم کردن آنان از حق شهروندی بر اساس برابری و قانون‌مندی، حس عمیقی از اعتراض را در میان مردم کرد ایجاد کرده بود. این احساس باعث شد تا آن‌ها علیه نهادهای نظامی، امنیتی و مسلح موضع بگیرند، زیرا ظلمی که با آن مواجه بودند، آن‌ها را برانگیخت تا نارضایتی خود را از طریق تظاهرات گسترده و مقاومت در برابر نهادهای امنیتی دولت ابراز کنند[1]. همزمان، جنبش ملی رهبری انقلابی تشخیص داد که دولت بعث نسبت به گفتگو و راه‌حل‌های مسالمت‌آمیز نفوذناپذیر است. در نتیجه، آن‌ها تصمیم گرفتند برای نوعی از مبارزه که رهبران بعثی آن را درک کنند، آماده شوند: جنگ چریکی مسلحانه[2]. در مبارزه‌شان علیه نهادهای بعثی، رهبری انقلابی پیوسته به دنبال گسترش مناطق آزادشده و فعالیت‌های پیشمرگه‌ها در حوزه قدرت دولت بود. برای نشان دادن توانایی‌های خود و وارد کردن ضربه‌ای سنگین به نیروهای نظامی و مزدوران، یک نیروی پیشمرگه در دسامبر 10، 1982 به چندین موقعیت استراتژیک اعزام شد و به‌طور مؤثری به پایگاه‌ها و مقرهای نیروهای مغاویر و مزدوران (جاش) در عمق 70 کیلومتری در سیانی گارا حمله کرد. پس از درگیری شدید و طولانی که سه شبانه‌روز به طول انجامید، حمله پیشمرگه‌ها آسیب قابلتوجهی به نیروهای دولتی وارد کرد و از این طریق تأثیر عمیقی در منطقه ایجاد نمود[3].
منبع:- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد، جلد چهارم، 1975-1990 انقلاب گولان، بخش دوم، چاپ اول، چاپخانه روکسانا، 2021.
- جمال فتح‌الله طیب، جنبش آزادی‌خواهی کرد در کردستان جنوبی 1976-1980، چاپ اول، چاپخانه شهاب، اربیل-2012.
- نوری حمه علی، تاریخ مبارزات یک پیشمرگه میان زندگی و مرگ، چاپخانه شهاب، چاپ دوم، اربیل – 2016.
[1] نوری حمه علی: تاریخ مبارزات یک پیشمرگه میان زندگی و مرگ، چاپخانه شهاب، چاپ دوم، اربیل – 2016، ص65.
[2] جمال فتح‌الله طیب: جنبش آزادی‌خواهی کرد در کردستان جنوبی 1976-1980، چاپ اول، چاپخانه شهاب، اربیل-2012، ص99.
[3] مسعود بارزانی: بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد، جلد چهارم، 1975-1990 انقلاب گولان، بخش دوم، چاپ اول، چاپخانه روکسانا، 2021، ص60.