در آوریل 1974، دولت بعث با ازسرگیری جنگ و تشدید حملات به مناطق تحت کنترل انقلاب کرد، کارزار نظامی خود را گسترش داد. در پاسخ، نیروی دشتی هولیر (دشت اربیل) به فرماندهی فارس باوه، به‌طور استراتژیک از اربیل عقب‌نشینی کرد. این نیرو گردان‌های خود را در میدانهای نبرد مختلف تقسیم کرد تا خط دفاعی مستحکمی ایجاد کند که هدف آن متوقف کردن پیشروی ارتش عراق و جلوگیری از حملات بیشتر بود.
ستاد فرماندهی نیروی دشتی هولیر به‌طور استراتژیک در کوه‌های پشت پیرار و تاکاور مستقر شد. ساختار نیرو به‌دقت سازماندهی شد تا پوشش دفاعی کاملی را تضمین کند. گردان اول به فرماندهی سید کاکه در کوه‌های پشت باوقوت و گوماتال موضع گرفت. گردان دوم به رهبری عارف عثمان، وظیفه دفاع از حومه گومسپان را بر عهده داشت. گردان سوم به فرماندهی احمدی حاجی علی، حضور خود را در کوه باوجی تقویت کرد. علاوه بر این، دو شاخه از ستاد نیرو در منطقه بستانه مستقر شدند. نیروهای تازه تشکیل‌شده صفین و آزادی در حالت آماده‌باش کامل باقی ماندند و گستره وسیع از کوه صفین تا کوه‌های باوجی و هیبت سلطان را تأمین امنیت کردند. به‌طور خاص، مقامات و مدیران حزب دموکرات کردستان (پ‌د‌ک) دوشادوش نیروهای پیشمرگه در میدان نبرد فعالانه شرکت کردند.
در اوایل مه 1974، ارتش عراق با پشتیبانی تانک‌ها و خودروهای زرهی، حمله‌ای هماهنگ را از دو جبهه به مواضع پیشمرگه آغاز کرد. جبهه اول از ساری‌رش پیشروی کرد و جبهه دوم به سمت حومه گومسپان حرکت کرد و تهاجم نظامی را آغاز کرد. در واکنش، نیروهای پیشمرگه به‌سرعت خطوط دفاعی خود را مستحکم کردند و به شکلی جانانه در برابر ارتش پیشرو مقاومت کردند. درگیری‌های شدیدی رخ داد که منجر به تلفات در هر دو طرف شد. با این حال، به دلیل حجم گسترده نیروهای عراقی و وضعیت تهاجمی آن‌ها، ارتش در مقایسه با پیشمرگه‌ها متحمل خسارات به‌مراتب سنگین‌تری شد.
ارتش عراق در ابتدا برای شکستن خط دفاعی نیروهای پیشمرگه با مشکل مواجه شد و پس از چهار ساعت نبرد مداوم با شکست روبه‌رو شد. با وجود این، واحدهای توپخانه مستقر در پایگاه‌های نظامی ساری‌رش و دربندی گومسپان بی‌وقفه مواضع پیشمرگه‌ها را بمباران کردند که باعث آزار شدید آن‌ها شد. خطوط دفاعی پیشمرگه‌ها، اگرچه انعطاف‌پذیر بود، اما برای تحمل چنین گلوله‌باران شدید و مداومی به‌قدر کافی مستحکم نبود. روز بعد، ارتش عراق حمله دیگری را به مواضع پیشمرگه انجام داد که خسارات سنگینی به بار آورد. این یورش منجر به شهادت پنج پیشمرگه و زخمی شدن 11 تن دیگر شد.
پیشمرگه‌ها که با تهاجم گسترده نیروهای دولتی، با پشتیبانی سنگین تانک، توپخانه و هواپیما مواجه بودند، نتوانستند مواضع خود را در برابر این حمله عظیم حفظ کنند. در نتیجه، آن‌ها مجبور به عقب‌نشینی به روستاهای زیارت و سوسه شدند. با عقب‌نشینی پیشمرگه‌ها، ارتش عراق کنترل منطقه را به دست گرفت و به سمت کوه‌های دربند پیشروی کرد و روستای دره و همچنین جاده اصلی استراتژیک که اربیل و کویه را به هم متصل می‌کرد، تصرف کرد.
منابع:١- کاروان جوهر محمد، ادریس بارزانی ١٩٤٤- ١٩٨٧ ژیان و ڕۆڵی سیاسی و سەربازی لە بزووتنەوەی ڕزگاریخوازی کورددا (زندگی و نقش سیاسی و نظامی در جنبش رهایی‌بخش کرد)، انتشارات هیوی، اربیل - ٢٠١٩.
٢- سنگر ابراهیم خوشناو، رویدادهای نظامی انقلاب سپتامبر ١٩٧٠-١٩٧٥، چاپ اول، اربیل، ٢٠٢٢.
٣- سید کاکه، خاطرات یک پیشمرگه، انتشارات وزارت فرهنگ، چاپ اول، اربیل- ١٩٩٧.
٤- خورشید شیره، مبارزه و خون، خاطرات سال‌های پیشمرگایتی، انتشارات حاجی هاشم، چاپ سوم، اربیل – ٢٠١٥.