در آوریل ١٩٧٤، دولت بعث تصمیم به از سرگیری جنگ گرفت و حملات خود را به مناطق تحت کنترل انقلاب تشدید کرد. نیروی دشت اربیل به فرماندهی فارس باوه از اربیل به خارج از شهر عقب‌نشینی کرد و گردان‌های خود را برای ایجاد خط دفاعی به منظور جلوگیری از پیشروی و حمله ارتش عراق، در میدان‌های نبرد تقسیم نمود.
مقر نیرو در کوه خلف بیرر و تکور مستقر شد و گردان اول به فرماندهی سید کاکه در رشته‌کوه‌های پشت باوقوت و کومتال مستقر گردید. گردان دوم به فرماندهی گروهبان یاسین در تنگه کومسپان مستقر شد. گردان سوم به فرماندهی احمد حاج علی نیز در کوه باواجی استقرار یافت و دو گروهان وابسته به مقر نیرو در منطقه بیستانه باقی ماندند. نیروهای سفین و آزادی که به‌تازگی تشکیل شده بودند، از کوه سفین تا کوه‌های باواجی و هیبه سلطان در حالت آماده‌باش بودند و مسئولان و مدیران حزب دموکرات کردستان در میدان نبرد در کنار نیروهای پیشمرگه می‌جنگیدند.
در اوایل ماه مه ١٩٧٤، ارتش عراق با پشتیبانی تانک‌ها و خودروهای زرهی، مواضع پیشمرگه‌ها را از دو محور مورد حمله قرار داد. محور اول شروع به پیشروی از سری رش کرد. در محور دوم، نیروهایی که در اطراف تنگه کومسپان پراکنده بودند، پیشروی خود را آغاز کرده و عملیات نظامی خود را کلید زدند. نیروهای پیشمرگه شروع به تقویت خط دفاعی خود کرده و در برابر ارتش ایستادگی کردند و دو طرف متحمل خساراتی شدند، اما به دلیل کثرت شمار سربازان ارتش و در عین حال قرار گرفتن آن‌ها در موقعیت تهاجمی، تلفات ارتش بیشتر از نیروهای پیشمرگه بود.
ارتش عراق در ابتدا نتوانست بر نیروهای پیشمرگه غلبه کند و خط دفاعی را بشکند، اما پس از چهار ساعت نبرد مداوم شکست خورد، هرچند توپخانه پایگاه‌های سری رش و تنگه کومسپان از گلوله‌باران دست برنداشتند و نیروهای پیشمرگه را تحت فشار قرار دادند. خط دفاعی پیشمرگه‌ها برای تحمل تمام این گلوله‌باران به‌اندازه کافی قوی نبود. روز بعد ارتش دوباره به مواضع پیشمرگه‌ها حمله کرد و نیروهای پیشمرگه در این نبرد متحمل خسارات سنگینی شدند، به‌طوری که پنج تن از افراد پیشمرگه به شهادت رسیدند و ١١ نفر دیگر زخمی شدند.
در نتیجه وضعیت دشواری که حمله دولت و ارتش بی‌شمارِ پشتیبانی‌شده با تانک، توپخانه و هواپیما ایجاد کرده بود، نیروهای پیشمرگه نتوانستند در برابر این حمله گسترده دولتی ایستادگی کنند؛ بلکه به دستور فرماندهان عالی به روستاهای زیارت و سوسا عقب‌نشینی کردند. سپس پیشروی خود را به سمت کوه‌های دربند تا روستای دیری ادامه دادند و جاده اصلی بین اربیل و کویسنجق (کویه) تصرف شد.
منابع:١- کاروان جوهر محمد، ادریس بارزانی ١٩٤٤- ١٩٨٧ زندگی و نقش سیاسی و نظامی در جنبش آزادی‌خواه کرد، (انتشارات هیوی- اربیل- ٢٠١٩).
٢- سنگر ابراهیم خوشناو، رویدادهای نظامی انقلاب ایلول ١٩٧٠-١٩٧٥، چاپ اول، (اربیل- ٢٠٢٢).
٣- سید کاکه، خاطرات یک پیشمرگه، انتشارات وزارت فرهنگ، چاپ اول، (اربیل- ١٩٩٧).
٤- خورشد شیره، مبارزه و خون، خاطرات سال‌های پیشمرگایتی، چاپ سوم، (انتشارات حاجی هاشم- اربیل-٢٠١٥).