وقوع نبرد
پس از حمله نیروهای پیشمرگه به ناحیه بنگرد در ١١ اکتبر ١٩٧٦، دولت با استفاده از بالگرد تحرکات نیروهای پیشمرگه را در مناطق بنگرد و اطراف آن زیر نظر داشت. پس از تدارکات، نیروهای دولتی پیشروی خود را در ٢٥ دسامبر ١٩٧٦ آغاز کردند و به روستای سیدر رسیدند. از آنجا نیروهای پیشمرگه وابسته به فرماندهی موقت به رهبری کمال کرکوکی به سمت روستای سیدر برای مقابله با پیشروی ارتش حرکت کردند. هنگامی که نیروی پیشمرگه به ارتفاعات زکریا رسید، دولت قبلاً بمباران روستای سیدر را آغاز کرده بود، بنابراین نیروی پیشمرگه پیاده شد و به دو محور تقسیم گردید. فقی اسماعیل و ستوان حسن خوشناو مسئول محور سیدر شدند، در حالی که صالح آوزی، شیخ حسین لوتر و بایز عبدالله به همراه یک دسته سی و پنج نفره به رهبری کمال کرکوکی و نصرالدین مصطفی به سمت روستای شارستین حرکت کردند و در همان روستا با نیروهای دولتی مواجه شدند.
ارتش رژیم از دو جهت دیگر از سمت دوکان به نیروهای پیشمرگه در روستای شارستین حمله کرد. در صبح روز ٢٦ دسامبر ١٩٧٦، نبرد شدیدی میان دو طرف درگرفت. به دلیل نابرابری در سلاح و تجهیزات نظامی میان دو نیرو، نیروهای پیشمرگه مجبور به عقبنشینی شدند، با این وجود موفق شدند خسارات سنگینی به نیروهای دولتی وارد کنند. نیروهای رژیم در آن نبرد نزدیک به صد کشته دادند (برخی منابع به کشته شدن ١٦٣ سرباز و سرنگونی یک فروند بالگرد اشاره می‌کنند). در مقابل، نیروهای پیشمرگه ٧ تا ٩ شهید و ٩ زخمی داشتند که در میان آنان فرمانده نیروهای پیشمرگه کمال کرکوکی و معاون مسئول منطقه نصرالدین مصطفی حضور داشتند.
نیروهای دولتی در حمله خود به روستای شارستین از هیچ کاری فروگذار نکردند، از بمباران غیرنظامیان گرفته تا سوزاندن و ویران کردن روستایشان. تنها در آن حمله ٩ غیرنظامی به شهادت رسیدند که در میان آنان زنان و کودکانی با سنین بین چهار تا هشتاد سال بودند و ٣٢ تن دیگر زخمی شدند. همچنین نزدیک به ١٠٠ مرد، زن و کودک بی‌گناه توسط ارتش رژیم اسیر و به زندان‌ها فرستاده شدند. پس از پایان این نبرد، تمامی زخمی‌ها و آوارگان به روستای خورخوره منتقل شدند که در آنجا توسط اهالی روستا مورد پذیرایی و اسکان قرار گرفتند.
منبع:١-آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.