فعالیت‌های پیشمرگه در سال ١٩٨٤ به شکل چشمگیری گسترش یافت و در طول دو ماه از صد و سی عملیات علیه پایگاه‌ها و نهادهای حزب بعث فراتر رفت. نیروهای پیشمرگه موفق شدند خسارات سنگینی به حزب بعث وارد کنند که شامل کشته و زخمی شدن نیروها و انهدام تجهیزات نظامی بود.
در تابستان سال ١٩٨٤، گروهی از پیشمرگه‌های سازمان رنجبران در مناطق اطراف دهوک در نزدیکی روستای بانه سور مشغول گشت‌زنی بودند. در طول این گشت‌زنی، تصمیم گرفتند ضربه‌ای قوی به نیروهای نظامی، مسلح و امنیتی رژیم بعث وارد کنند. در همان گشت‌زنی، مکان عملیات خود را مشخص کردند که ایجاد کمین برای کاروان خودروهای نیروهای دولتی در جاده اصلی منتهی به مانگیشکی بود.
پس از تعیین محل عملیات، به کمیته محلی دهوک اطلاع دادند که طرحی برای حمله غافلگیرانه به نیروهای رژیم بعث دارند. گروه انقلابیون متشکل از ١٥ نفر از پیشمرگه‌ها بودند و در ساعت سه بامداد به مکان مشخص‌شده در جاده اصلی منتهی به مانگیشکی رسیدند. نیروی پیشمرگه در کنار جاده، داخل درختان و بوته‌های موجود در منطقه پنهان شدند و منتظر رسیدن خودروهای ارتش ماندند. یکی از پیشمرگه‌ها به عنوان دیده‌بان جاده در مکانی مرتفع مستقر شد تا بتواند به‌راحتی هر خودروی نظامی یا مسلح عبوری از جاده را ببیند و به همرزمان پیشمرگه خود اطلاع دهد.
نیروهای پیشمرگه تا ساعت ١٠:٣٠ صبح در آن مکان ماندند و منتظر رسیدن خودروهای نیروهای دولتی بودند تا به آن‌ها ضربه بزنند و حماسه‌ای بیافرینند. ناگهان، دیده‌بان جاده به آن‌ها اطلاع داد که یک خودروی نظامی از نوع «ایفا» از سمت مانگیشکی به سوی کمینگاه در حال حرکت است. پیشمرگه‌ها آماده شدند و به محض اینکه خودرو به آن‌ها رسید و در کمین افتاد، همزمان با رگبار گلوله به آن حمله کردند. آن‌ها خودرویی را که تعداد زیادی از مزدوران را حمل می‌کرد، در مدت ١٠ دقیقه منهدم کردند و همگی کشته شدند. نیروی پشتیبانی پیشمرگه که برای حفاظت از نیروی پیشمرگه در محل کمین در جایی مستقر شده بود، در حین درگیری نقش بزرگی در مقابله با پست‌های نگهبانی دشمن با استفاده از دوشکا، تیربارها، بی‌کی‌سی و خمپاره‌اندازهای (٨٢ میلی‌متری) ایفا کرد تا عملیات با موفقیت تکمیل شد و پیشمرگه‌ها به سلامت عقب‌نشینی کردند.
پس از پایان نبرد، پیشمرگه‌ها با ترک محل عقب‌نشینی کردند. یک نیروی نظامی بزرگ دولتی از مانگیشکی و نیروی دیگری تلاش کردند خود را به محل حادثه برسانند تا با نیروهای پیشمرگه مقابله کنند، اما نیروهای پیشمرگه از همه جهات با آن‌ها درگیر شدند، به سوی آن‌ها آتش گشودند و مانع از پیشروی آنان شدند. نیروهای دولتی پس از متحمل شدن تلفات عقب نشستند، اما روستاهای اطراف را گلوله‌باران کردند. با وجود شدت گلوله‌باران، هیچ‌گونه تلفات جانی به بار نیامد.
غنایم پیشمرگه در این عملیات شامل هشت قبضه سلاح کلاشینکف، یک قبضه سلاح برنو، یک قبضه آر.پی.جی، به همراه مقدار زیادی مهمات و تجهیزات نظامی بود. شایان ذکر است که نیروهای پیشمرگه در این عملیات هیچ‌گونه تلفاتی نداشتند و تنها یک مبارز زخمی شد.
منابع:١- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کورد، جلد چهارم، ١٩٧٥- ١٩٩٠ انقلاب گولان، بخش دوم، چاپ اول، (چاپخانه روکسانا- ٢٠٢١).
٢- محمد مراد، خباتا چیا، خاطرات و رویدادهای انقلاب گولان در سال‌های (١٩٧٦-١٩٨٩)، (چاپخانه کوردستان- زاخو- ٢٠٠٧).