نبرد رواندوز در ٨ سپتامبر ١٩٧٤ آغاز شد، و آن نبرد یکی از سختترین نبردها بود، با هدف کنترل مواضع نیروهای پیشمرگه در منطقه رواندوز، به طوری که ارتش عراق حمله‌ای گسترده از دو جبهه به رواندوز انجام داد، یکی از جبهه کوه گرز به سمت منطقه روستای بالکیان، و دیگری از کورک به سمت بیخال، آن حمله برای مدت طولانی ادامه یافت و در آن از انواع نقشه‌ها برای تصرف اهداف استفاده شد.
در ٨ سپتامبر ١٩٧٤، ارتش عراق به فرماندهی سرلشکر اسماعیل طایه النعیمی حمله شدیدی را آغاز کرد، حمله از دو جبهه جداگانه اجرا شد، یکی از کوه کورک و دیگری از کوه گرز، در ابتدا هر دو حمله توسط نیروهای پیشمرگه دفع شد و ارتش عراق متحمل خسارات سنگینی گردید، و در آن نبرد دفاعی توپخانه انقلاب به فرماندهی حالی دولمری نقش اصلی را در درهم شکستن حمله ارتش ایفا کرد، آن حملات تا ١٩ سپتامبر همان سال ادامه یافت، و ارتش عراق تا آن روز به هیچ دستاوردی نرسید، چرا که در اولین حمله به نیروهای پیشمرگه ارتش عراق خسارات سنگینی متحمل شد، به طوری که بیش از ٤٠٠ جسد از سربازان کشته شده خود را در میدان نبرد رها کرد، و آن دلاوری با خون شش شهید پیشمرگه ثبت شد.
دولت عراق از نقشه‌ای بسیار عجیب برای دستیابی به موفقیت در آن حملات استفاده کرد، و آن نقشه عبارت بود از حمله از کوه کورک به سمت شهر رواندوز، و برای تحقق این هدف یکی از فرماندهان ارتش عراق، سرهنگ دوم عبدالوهاب نقشه‌ای دقیق طراحی کرد، به طوری که تمام صخره‌های موجود در دامنه کوه کورک را با بولدوزرهای بزرگ از بین برد تا تانک‌ها و نفربرهای زرهی ارتش بتوانند از قله کوه کورک به سمت هدف حمله کنند، آن نقشه‌ای که ارتش طراحی کرده بود هرگز به ذهن پیشمرگه‌ها خطور نمی‌کرد، زیرا کاری بسیار دشوار، طاقت‌فرسا و به دور از منطق بود، آن نقشه توازن جنگ را تغییر داد و پیشمرگه‌ها را مجبور کرد به روستای برزیوه، کوه هندرین، زوزک، تنگه عمر آقا و مکان‌های دیگر عقب‌نشینی کنند، و آن به منزله پیروزی بزرگی برای ارتش بود.
یکی دیگر از نقشه‌های دولت عراق حمله به نیروهای پیشمرگه در منطقه بیتواته بود، و هدفش از آن حمله تنها این بود که رهبری انقلاب نیرویی از پیشمرگه‌ها را به آن منطقه بفرستد، و این می‌توانست فشار بر ارتش عراق در منطقه رواندوز را کاهش دهد، و آن نقشه‌ای درست بود، زیرا دره رقه و بخش‌های دیگری از منطقه تصرف شد، و این باعث شد فشار ارتش عراق بر پیشمرگه‌ها افزایش یابد و حمله‌ای به کوه رواندوز انجام دهد، در نتیجه دفاع نیروهای پیشمرگه در روز ٢٣ سپتامبر یک فروند هواپیمای (میگ ١٩) با آتش (دوشکا ١٤.٥) در روستای برزیوه سرنگون شد، همچنین خلبان آن که ستوان یکم صفا شلال نام داشت به اسارت درآمد.
در نهایت، ارتش عراق کنترل دره رواندوز را بازپس گرفت و جنگ به بمباران توپخانه‌ای و هوایی مناطق تحت کنترل پیشمرگه محدود شد، اما آنچه مشاهده می‌شد این بود که ارتش عراق دائماً به دنبال فرصتی برای حمله به منطقه بود تا آن را به طور کامل از کنترل پیشمرگه خارج کند.
منبع:١-آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان