پس از تغییر وضعیت در عراق، روابط میان رهبری کرد و عبدالکریم قاسم، رئیس‌جمهور عراق، تیره شد. در ۱۱ سپتامبر 11، 1961، تصمیم بر آن شد که انقلاب ملی (ایلول) سپتامبر علیه ظلم دولت آغاز شود. با آغاز انقلاب، کار حزبی و تشکیلاتی بار دیگر شکل مخفی به خود گرفت و فعالیت‌ها در خفا ادامه یافت. دولت عراق شروع به اخراج و دستگیری اعضای حزب، از جمله اعضای اتحادیه دانشجویان کردستان به طور گسترده، به‌ویژه کسانی که در دانشکده‌های بغداد و جنوب عراق مشغول تحصیل بودند، کرد. در این دوره، تعداد زیادی از اعضای اتحادیه دانشجویان کردستان، از رهبری سازمان به پایین، به انقلاب پیوستند و به کوه‌های کردستان رفتند1.
برگزاری کنفرانس
در نتیجه دستگیری و شهادت برخی از رهبران و اعضای آن، در مارس 1962، اتحادیه دانشجویان کردستان به منظور سازماندهی مجدد و ارزیابی وضعیت تحمیل‌شده بر سازمان، کنفرانسی مخفیانه در بغداد برگزار کرد و چندین تصمیم اتخاذ نمود. در این کنفرانس، حیدر حمزه به مبارزات خود در صفوف اتحادیه دانشجویان کردستان به عنوان دبیر ادامه داد و نمایندگان کنفرانس، دبیرخانه جدیدی را به شرح زیر انتخاب کردند:
1- سرور کاکه حمه
2- میمون دباغ
3- احمد شریف لک
4- حیدر حمزه
5- فواد ملا محمود
6- عادل ناصر
7- طیب جبار برواری
8- حکمت خانقینی2.
مهم‌ترین تصمیمات کنفرانس عبارت بودند از: حمایت از انقلاب کرد و رهبر آن و فراهم کردن آنچه در توان دارند برای نیروهای پیشمرگه. سازماندهی دانشجویان جدید در صفوف انقلاب. توجه به مشارکت دانشجویان کرد در سازمان‌های حرفه‌ای و دانشگاهی3.
منبع:1.آرشیو دانشنامه حزب دموکرات کردستان.