احمد ابراهیم مصطفی، معروف به احمد خلانی، در سال ١٩٥٠ در روستای خلانی از توابع ناحیه حاجیعمران، شهرستان چومان، استان اربیل به دنیا آمد. در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب سپتامبر، به کشور ایران آواره شد و به همراه کریم سنجاری، شکیب آکریی و آزاد برواری به نقده رفت، اما دیری نپایید که به روستای خلان بازگشت. در سال ١٩٧٦ به کردستان جنوبی بازگشت و در روستای خلان ساکن شد. در پایان سال ١٩٧٦ بار دیگر به کشور ایران آواره شد. در سال ١٩٩١ پس از قیام مردمی کردستان، به همراه خانواده به کردستان جنوبی بازگشت و در شهر سوران ساکن شد.
در سال ١٩٦٧ به صفوف پیشمرگه‌های انقلاب سپتامبر پیوست و پیشمرگه شد. او به عنوان محافظ رادیو صدای کردستان که صالح یوسفی مسئول آن بود، منصوب شد. در سال ١٩٧٠ به همراه صالح یوسفی به شعبه پنجم در بغداد رفت. پس از آنکه هاشم آکریی مسئولیت شعبه پنجم حزب در بغداد را بر عهده گرفت، احمد ابراهیم خلانی به همراه یدالله فیلی و محمد امین بیگ و نریمان حبیب و سایر پیشمرگه‌ها به ناوپردان در منطقه بالکایتی بازگشت و از آنجا به بخش محافظان زندان خلان که خالد آژگه‌ای مسئول آن بود، منتقل شد.
در سال ١٩٧٢ از زندان خلان به بخش محافظان دفتر سیاسی که محمد امین رشک مسئول آن بود، منتقل شد. در سال ١٩٧٦ پس از بازگشت از ایران، توسط رژیم بعث دستگیر شد و به مدت سه ماه در زندان‌های رواندز، اربیل و بغداد زندانی بود و سپس آزاد شد و دوباره به روستای خود بازگشت.
در سال ١٩٧٦ پس از آغاز انقلاب گولان، احمد خلانی به صفوف نیروی پیشمرگه انقلاب گولان پیوست و در کوتره‌رو در منطقه قلادزه نزد علی حسن آغای شیروتی، پیشمرگه شد. سپس به منطقه بالکایتی بازگشت و به عنوان عضو کمیته منطقه بالک منصوب شد. در سال ١٩٧٩ در نهمین کنگره حزب شرکت کرد و پس از کنگره به عنوان کادر کمیته منطقه بالک تعیین شد و تا سال ١٩٩١ در این وظیفه بود.
در سال ١٩٩١ پیش از آغاز قیام مردم کردستان، برای مشارکت در قیام به عنوان پیشمرگه بازگشت و در قیام دیانا شرکت کرد. پس از قیام مجدداً به عنوان کادر کمیته منطقه بالک انتخاب شد. سپس در تشکیل ارتش کردستان درجه فرماندهی دریافت کرد و اکنون عضو فرماندهی واحد ٤٣ فرماندهی هلگورد است.
احمد خلانی در چندین نبرد مانند نبرد ورتی و کوه دربی شرکت کرده است. در سال ١٩٨٠ در نبردی علیه ارتش عراق در حاجیعمران مجروح شد. سه برادر و یک پسرش به نام‌های عثمان ابراهیم در ١٣ آوریل ١٩٨٤، رحیم ابراهیم در ٢٤ مه ١٩٨٨، مولود ابراهیم در ماه ژوئیه ١٩٩٤ و طاهر احمد در ١ ژانویه ١٩٩٥ شهید شدند. همچنین یکی از برادرزاده‌هایش به نام قادر محمد مصطفی در ٢٨ دسامبر ١٩٨٨ در بغداد تیرباران شد و برادرزاده دیگری به نام محمد علی ابراهیم هنگام آزادسازی شهر اربیل در سال ١٩٩١ شهید شد. در ٢٨ مه ٢٠١٣ و در ١٦ اوت ١٩٩٦ به دلیل خدماتی که به کرد، کردستان و مکتب بارزانی ارائه کرده بود، از سوی پرزیدنت بارزانی مدال بارزانی به وی اهدا شد.
منبع:١. آرشیو هیئت انسکلوپدیای حزب دموکرات کردستان.